De minder leuke kant van zelfhulpboeken

De laatste tijd ben ik erg into zelfhulpboeken, oftewel self empowerment boeken. Ik denk momenteel veel na over hoe ik m’n leven vorm wil geven en deze boeken helpen me daarbij om hier verder over door te denken. Ook vind ik het fijn om meer te lezen hoe ik m’n leven kan verbeteren. Ik ben een denker en ik vind het fijn om de informatie uit die boeken in me op te nemen zodat het bijdraagt aan het denkproces waar ik in zit. Toch heb ik ook moeite met sommige zelfhulpboeken. Sommige van die boeken dragen de idee uit dat als je maar hard genoeg werkt je alles kunt bereiken wat je wilt. Zo zwart-en-wit is het volgens mij niet. Ik wil dit illustreren aan de hand van een boek dat ik een paar weken geleden heb gelezen.

Een paar weken geleden las ik het boek The Morning Miracle van Hal Elrod. Hij was betrokken bij een auto-ongeluk en was daardoor bijna dood geweest. Ook verloor hij acht jaar na dat ongeluk zijn bedrijf en zijn huis, waardoor hij depressief thuis zat. Een vriend van hem raadde hem aan om dan in ieder geval ’s ochtends te sporten om weer wat meer ritme in zijn dag te krijgen. Daar is The Miracle Morning uit geboren. Hal heeft namelijk zijn leven op de rit kunnen krijgen hierdoor. The Miracle Morning is een uur waarin je voor de helft werkt aan de persoon die je wilt worden om een goed leven te hebben en voor de andere helft het creëeren van dit leven. Het bestaat uit zes gedeeltes: stilte, positieve gedachten, visualiseren, bewegen, lezen, en schrijven. Door dit te doen start je dag meteen goed en kun je er tegenaan.

Ik heb het nog niet geprobeerd, maar ik kan me inderdaad voorstellen dat het veel positiviteit geeft. Het idee zelf vind ik goed, maar de manier waarop het boek is geschreven niet. Het leest sowieso als een advertentie, wat niet echt prettig leest. Daarnaast is het enorm zwart-en-wit geschreven: als je dit doet, kun je alles bereiken wat je wilt. Hal’s eigen ervaring is dat hij hierdoor zijn inkomen heeft kunnen verdubbelen en er veel succes mee heeft kunnen behalen. Positief denken is volgens hem daarom erg belangrijk. Ik kan me voorstellen dat positief denken enorm kan helpen om te bereiken wat je wilt. Toch vergeet hij daarbij dat er concrete obstakels kunnen zijn waardoor het een stuk lastiger is om te bereiken wat je wilt. Factoren als de plek waar je geboren wordt, je geslacht, je etnische achtergrond, je seksuele voorkeur en je leeftijd spelen allemaal een rol. De positie die je wel of niet inneemt in de maatschappij is van belang. Dat wil niet zeggen dat je die obstakels niet kunt overwinnen, wel dat het voor sommige mensen gewoon lastiger is. De factoren die mij voordelen geven zijn: dat ik wit, hoogopgeleid en gezond ben en dat ik in een welvarend land geboren ben. Daardoor heb ik privileges en middelen om te komen waar ik wil. Maar iemand die bijvoorbeeld in Tanzania geboren is heeft het al een stuk lastiger. En dat is wat door mensen als Hal vergeten wordt. Die achtergrond heeft wel degelijk invloed.

Een ander punt vind ik dat dit soort boeken je de idee geven dat als je niet genoeg doet om hogerop te komen, het ook meteen je eigen schuld is. Dat is een gevaarlijke gedachte volgens mij. Het boek The Secret van Rhonda Byrne was een enorme hit en gaat uit van de idee dat als je maar positief denk je ook een mooi leven voor jezelf kunt creëeren. Er is wat mij betreft niks mis met positief denken, maar wat als je kanker hebt en het je niet lukt om die te verslaan ondanks dat je positief denkt? Of wat als je helemaal niet positief denkt? Heb je het dan aan jezelf te danken dat je de kanker niet overleeft? Ik vind dat best gevaarlijke gedachten die absoluut geen recht doen aan de omstandigheden waar mensen in zitten of in terecht komen. Er is niks mee om door positief te denken te bereiken wat je wilt, maar laten we ons er bewust van zijn dat sommige mensen meer obstakels hebben dan andere mensen. En laten we elkaar helpen om die obstakels te overwinnen.

Advertenties

Verslag van het Gelijk = Anders Festival

Foto 27-06-15 13 42 36Gisteren ben ik naar het Gelijk = Anders festival geweest, een festival over vrouwenrechten en gendergelijkheid. Dit festival is ontstaan naar aanleiding van 20 jaar Beijing. Op die plek was in 1995 een 4e Wereld Vrouwen Conferentie, waar belangrijke beslissingen zijn genomen op het gebied van vrouwenrechten en gendergelijkheid. Deze beslissingen zijn gebundeld in een actieplan: het Beijing Platform for Action, wat is ondertekend door maar liefst 189 landen. Deze beslissingen hebben wereldwijd enorme gevolgen gehad en hebben zeker vooruitgang gebracht, maar volgens de organisatoren van het festival heeft “[g]een enkel land (…) die agenda van gelijke rechten en kansen in de praktijk helemaal uitgevoerd”. Dit festival was in mijn ogen dan ook bedoeld om dit moment te pakken om samen te brainstormen hoe we dit actieplan kunnen realiseren. Tijdens de afsluitende talkshow vertelde WO=MEN directeur Elisabeth van der Steenhoven dat dit festival slechts de kick-off is van een nieuw proces: de formulering van een Agenda voor de Toekomst voor een rechtvaardige wereld voor iedereen, met als mooie titel The World We Want. Tijdens de dag konden we op verschillende manieren onze punten aandragen die we in de Agenda voor de Toekomst willen. Dit zal allemaal worden gebundeld en worden aangeboden aan de Nederlandse regering. Ik heb in reactie daarop een droom en een oplossing getweet die ik graag zou willen zien.

Het was een supertoffe dag. Ik vond het ontzettend mooi om deze dag te delen met een aantal dames van de Y, een organisatie waar ik me graag voor inzet. Ook was het fijn om zoveel mensen tegen te komen die ik door de jaren heen heb leren kennen en die zich net als ik hard inzetten om de wereld rechtvaardiger te maken. De dag zelf bestond uit verschillende onderdelen. De dag begon en sloot met een gezamenlijk gedeelte en daar tussenin was het mogelijk om twee workshops te volgen. Als je je bedenkt dat er per ronde maar liefst zes workshops te volgen waren, dan kun je je wellicht voorstellen hoe lastig het was om te kiezen. Bij elk festival heb ik dit probleem… 😉 Ik heb geen spijt van m’n keuzes, maar ik had gerust meer workshops willen volgen. Er waren onder andere workshops over: de rechten van LGBTI mensen, vrouwenvoetbal, mannen & emancipatie, de rechten van sekswerkers, Arabische vrouwen, gedwongen (kind)huwelijken en arbeidsrechten. Ook waren er buiten allerlei stands met organisaties die werken aan gendergelijkheid en mijn favo boekenwinkel Savannah Bay was uiteraard ook van de partij met een leuk assortiment boeken. 🙂

Van Beijing tot feminisme anno nu
De eerste workshop ging over wat er is gebeurd in Beijing (1995) en tien en twintig jaar daarna. Voor elk jaartal was er een tafel met specialisten die vertelden over hun ervaringen. Ik vond het geweldig om te horen hoe Beijing en de aanloop ernaar toe was. Zo vertelde één van de dames dat ze een trein afhuurden en met die trein naar Beijing zijn gereisd. Gedurende de reis stopte de trein op allerlei stations en daar stapten mensen op om een tijd mee te reizen en hun verhaal, visie en mening te delen. Op die manier konden ze nog meer meenemen naar Beijing. Nadat het Beijing Platform for Action (BPfA) gelanceerd was, werd al snel duidelijk dat het toch lastig bleek om bepaalde elementen daarvan door te voeren. Hét magische woord in 1995 was gender mainstreaming. Gender mainstreaming betekent dat je kijkt naar de effecten die beleid heeft op zowel mannen als vrouwen. Al snel bleek alleen dat mainstreaming eigenlijk away-streaming is. Volgens Ireen Dubel van Hivos kwam dit doordat gender mainstreaming een zaak van iedereen is en daarmee tegelijkertijd van niemand. Uit eigen ervaring weet ik dat je daarom ook ervoor moet zorgen dat er apart aandacht is voor gender. Er moet iemand zijn die in de gaten houdt hoe het staat met gendergelijkheid en die feitelijk als waakhond fungeert, zodat het niet wegstroomt uit de organisatie. Ook de dames aan de 2015-tafel waren kritisch en vinden dat er nog veel moet veranderen. Eva Verduin had bijvoorbeeld kritiek op het feit dat er vaak wordt gezegd dat de emancipatie is voltooid. Alleen al het feit dat er sprake is van gender segregatie laat zien dat er nog aardig wat moet gebeuren, ook in eigen land. Hier zijn een aantal treffende voorbeelden te vinden van gender segregatie.

The power of storytelling
Tijdens de tweede workshop deelden Veronica Vera, Douglas Mendoza en Momal Mushtaq hun persoonlijke verhalen. Turan Ali, directeur van een trainingsinstituut op het gebied van media, verzorgde de inleiding en vertelde meer over storytelling. Hij is van mening dat storytelling de enige manier van communiceren is en dat we er meer van leren dan van journalistiek. Journalisten beginnen nu pas te ontdekken dat ze verhalen moeten vertellen in plaats van droge feiten opsommen. Verhalen zijn een manier om humanity te begrijpen. Turan benoemde twee elementen die een goed verhaal heeft:

  • Symbolen. Elk verhaal heeft een centraal symbool dat van betekenis verandert tijdens het verhaal zelf. Turan vertelde het verhaal van een Somalische vrouw. Zij was dokter en al wat ouder en toen zij in haar ziekenhuis werd bedreigd door terroristen wist ze hen te verjagen door haar woorden en haar vastberadenheid. Aan het begin van het verhaal symboliseert ze fragiliteit (ze was klein en oud), maar aan het einde van het verhaal is ze een held.
  • Universele waarheid. Dit is de onbewuste betekenis die ons verbindt met een ander mens uit een andere cultuur waar we niets vanaf weten. In het geval van de Somalische vrouw is een universele waarheid: het is mogelijk om op te staan tegen bullebakken.

Na deze mooie inleiding vertelden Veronica, Douglas en Momal hun verhaal. Ik wFoto 27-06-15 16 51 45as met name onder de indruk van het verhaal van de Pakistaanse Momal Mushtaq. Na afgestudeerd te zijn wist ze een droombaan te krijgen en iedereen was jaloers op haar. Ze was alleen verreweg van gelukkig. Ze werd namelijk slecht behandeld, had last van seksistische opmerkingen en kreeg geen kansen om zich verder te ontwikkelen. Toen ze de kans kreeg om voor een tijdje naar het buitenland te gaan, greep ze die kans met beide handen aan. In het buitenland ervoer ze een groot gevoel van vrijheid. Ze had een appartement en een fiets helemaal voor haarzelf en dat deed haar goed. Vrij reizen was voor haar niet vanzelfsprekend tot dan toe. In Pakistan mocht ze nooit alleen op reis, maar moest er altijd een mannelijk familielid mee. Toen ze de kans kreeg om in alle vrijheid en alleen te fietsen en op andere manieren te reizen, ging er een wereld voor haar open. Reizen bracht haar dit:

Ik werd echt geraakt door haar verhaal en het herinnerde me eraan hoe mooi het is dat ik m’n eigen fiets heb en daarmee kan gaan waarheen ik maar wil. Reizen heeft het leven van Momal veranderd en daarom probeert ze met haar verhaal bewustzijn te creëeren rondom de barrières die vrouwen ondervinden als het gaat om reizen. Dat wil ze doen door onder andere in twee jaar tijd door tien verschillende landen te fietsen. Ook is ze de oprichter van online platform The Freedom Traveller, met als doel vrouwelijke reizigers te empoweren met elkaar te verbinden.

Al met al een geslaagde dag dus. Ik hoop dat de Agenda voor de Toekomst echt verandering gaat brengen en dat er ook volgend jaar een nieuwe editie is van dit festival, zodat we kunnen kijken naar de stand van zaken als het gaat om vrouwenrechten en gendergelijkheid.