Wanneer ben ik er klaar voor? Een visie op een gezonde christelijke ethiek rondom seksualiteit

damagedgoodsEen paar dagen geleden schreef ik over mijn ervaring met twee dagen mediavasten in het kader van een discipelschapscursus die ik volg. Deze geestelijke oefening was gekoppeld aan het thema ‘lust’. Vandaag wil ik naar het thema seksualiteit kijken aan de hand van het boek Damaged Goods: New Perspectives on Christian Purity van Dianna Anderson. In dit boek kijkt Dianna kritisch naar de purity culture die in veel Amerikaanse evangelische kerken een rol speelt en daarnaast geeft zij haar visie op hoe een gezonde christelijke ethiek rondom seksualiteit eruit zou kunnen zien. Ze vat het in het eerste hoofdstuk als volgt samen:

This book aims to develop a Christian ethic that doesn’t center around saying no, but through which we learn how to say a ‘godly yes’. We are not broken and we are not alone. As God’s creatures, we are created to be expressive, to love and live without shame. God does not function in a currency of shame and stigma. God does not cast us out of community; God loves us through community. God’s children are never ‘damaged goods’.

Purity culture is in mijn woorden een soort ultieme test voor of je wel een ‘echt christen’ bent. Dianna zegt dat het een verbondenheid is tussen religieuze vroomheid en maagdelijkheid, met name bij jonge mensen, en dat seksualiteit voornamelijk met zonde en schaamte wordt geassocieerd. Een concreet voorbeeld van purity culture is wanneer een lerares wordt ontslagen op de christelijke school waar ze lesgeeft, omdat ze seks voor het huwelijk heeft gehad. Zowel mannen als vrouwen hebben last van purity culture, maar met name vrouwen dragen de lasten hiervan. Het zijn de vrouwen die zich niet te bloot mogen kleden, want wat als je dat wel doet en een man vervalt om die reden in zonde? De befaamde uitspraak boys will be boys laat zien dat de idee dat mannen het niks kunnen helpen dat ze graag veel seks willen nog steeds dominant is in veel culturen. Vrouwen worden hierdoor gezien als gatekeepers voor hun eigen maagdelijkheid en die van mannen.

Een ander onderdeel van purity culture is de afwezigheid van consent. Consent betekent in het kort ergens mee akkoord gaan. Doordat voorstanders van puurheid actief voorlichting over seks tegengaan, is consent ook geen onderdeel van de discussie. Er is daardoor absoluut geen gesprek mogelijk over wat consent is, hoe je consent geeft en hoe seks eruit ziet waaraan je beiden consent geeft. Hierdoor is het voor veel jonge mensen lastig wat ‘ja’ en ‘nee’ nou eigenlijk betekent, wat hun grenzen zijn en hoe ze hun grenzen kunnen aangeven. Dit maakt het ook lastig voor mensen die seksueel geweld hebben meegemaakt. Zelfs vrouwen die verkracht zijn worden veroordeeld, omdat ze technisch gezien seks hebben gehad.

Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over purity culture, maar Dianna doet dit zelf beter dus lees op haar blog meer over wat dit inhoudt (of koop het boek!).

Ik ben zelf gelukkig niet met een kerk opgegroeid waar purity culture een rol speelt. Toen de dominee afgelopen week tijdens de cursus vroeg of we in de kerk wel eens een preek hebben gehoord over seksualiteit, kon ik met volle overtuiging ‘nee’ antwoorden. Het is fijn dat ik niet met die purity culture ben opgegroeid, wel vind ik het een gemiste kans van kerken dat ze het thema seksualiteit niet aansnijden. Ik denk dat kerken er huiverig voor zijn, omdat ze daarmee denken vooral jongeren op een idee te brengen. Maar die ideeën hebben ze toch wel en het is juist goed om ze serieus te nemen en er met hen over in gesprek te gaan en ze goed voor te bereiden. Het is zo belangrijk dat ze leren hun grenzen aan te geven, dat ze leren hoe je nee kunt zeggen en wat voor hen belangrijk is als het gaat om seksualiteit.

Ook als single vind ik het lastig. Seksualiteit is echt zo’n onderwerp waar je voor je gevoel in je eentje mee zit en al helemaal als christelijke single. Als er al in een kerk of andere christelijke setting wordt gepraat over seksualiteit dan is dit vooral in termen van: “je mag geen seks voor het huwelijk hebben”. Daar blijft het dan bij en als single moet je het dan maar uitzoeken… Een aantal jaren geleden besloot ook ik dat ik geen seks voor het huwelijk wilde. Ik vond het een mooi idee, maar door die beslissing dacht ik verder niet meer na over mijn ideeën over seksualiteit. Want als je besluit om geen seks voor het huwelijk te hebben, dan moet je alsnog nadenken over jouw grenzen en hoe seksualiteit er voor jou uitziet. Dat deed ik destijds niet. Toen ik begon te twijfelen aan die beslissing en ik een relatie kreeg, haalde de werkelijkheid me in. Na die relatie heb ik wel veel duidelijker voor mezelf wat voor mij belangrijk is als het gaat om seksualiteit. Ik geloof niet meer dat wachten met seks tot het huwelijk een vereiste is van God. Wachten tot het huwelijk is wat mij betreft geen one-size-fits-all methode en ik geloof ook niet dat God dit van mij vraagt. Ik benadruk hierbij dat dit voor mij geld en niet voor anderen. Sommige mensen vinden wel dat God dit van hen vraagt en dat is ok. Dianna heeft hier zelfs een blog over geschreven met de titel ‘Five Reasons to Wait Until Marriage’. Ik geloof alleen niet dat wachten tot het huwelijk beter en mooier is dan niet wachten tot het huwelijk. Dianna zegt het mooi:

Instead of talking about waiting for marriage, we need to talk about waiting until we’re ready. Instead of shaming sexually active young people, we need to be equipping them with the knowledge to have sex safely. Instead of categorizing all premarital sexual activity as bad, we need to have conversations about consent, and pleasure, and peer pressure.

Er zijn voor mij met name twee vragen belangrijk als het gaat om seks:

  • Ben ik volledig mezelf bij hem?
  • Doe ik dit vanuit liefde?

Ik wil deze twee vragen binnenkort voor mezelf op papier gaan zetten, samen met een aantal andere ideeën uit het boek van Dianna. Een aantal van die ideeën zijn:

  • Mezelf behandelen met waardigheid.
  • Mensen behandelen met waardigheid.
  • M’n grenzen kennen.
  • Wat betekent het om ‘ja’ te zeggen? Waarom zeg ik ‘ja’? Ben ik er klaar voor?

Op die manier hoop ik een soort van persoonlijke visie te ontwikkelen, zodat ik weet waar ik sta als het om seks gaat. Het is het waard om goed over na te denken. Dianna’s boek helpt me hier enorm mee. Ze vertelt in Damaged Goods niet alleen over purity culture, maar ook kijkt ze naar wat er in de bijbel staat over seks, ze deelt haar eigen ervaringen en ze deelt de ervaringen van vrouwen en mannen die ze geïnterviewd heeft voor het boek. Het is fijn om een boek te lezen wat vanuit een christelijk perspectief is geschreven, maar vanuit ontzettend veel positiviteit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s