Blog nieuws!

I did it! Ik heb vandaag m’n Engelstalige blog gelanceerd. Ik was eigenlijk van plan deze al in januari te lanceren, maar vanwege verschillende omstandigheden ben ik hier niet eerder aan toegekomen. Toen ik begon met bloggen was het al een ambitie van me om ook in het Engels te gaan bloggen, maar ik wilde de lat niet te hoog leggen voor mezelf dus begon ik eerst met een Nederlandstalige blog. Nu het me al 1,5 jaar goed lukt om regelmatig te bloggen vond ik het tijd worden om ook in het Engels te gaan bloggen. Wil je meer weten over het waarom? Check dan vooral de About-pagina op SuperSanne.com. Ook lees je daar m’n eerste blog post over het woord waar ik me dit jaar op wil focussen. Wil je alle blog posts die ik daarop post ontvangen in je mailbox? Je kunt je aanmelden door naar de website zelf te gaan en aan de rechterkant je e-mailadres in te vullen, maar hieronder kun je ook je naam en e-mailadres invullen en dan zal ik je op de lijst zetten.

Naast m’n nieuwe blog wil ik deze blog gaan verhuizen van WordPress.com naar WordPress.org. Ik heb dan meer vrijheid wat betreft het ontwerp en de functionaliteiten. Ook begin ik het design van m’n blog zat te raken, dus ik ga kijken voor een nieuw design. Verder blijf ik gewoon in m’n normale ritme bloggen van één blog per week.

Thanks voor het lezen en de support!

Advertenties

“Just Mercy”: onrecht in de Amerikaanse rechtstaat

justmercyAfgelopen week had ik een gesprek met een vriendin over hoe we ons nog steeds kunnen verbazen over onrecht. Onrecht drijft mij om er iets aan te doen, maar soms ben ik zo bezig met dat ‘iets’ dat ik vergeet waar ik het ook al weer voor doe. Toch komt er altijd weer een moment dat ik me besef hoe onrechtvaardig deze wereld in elkaar steekt. Deze maand had ik die ervaring toen ik het boek Just Mercy: A Story of Justice and Redemption van Bryan Stevenson las in het kader van The Red Couch, de boekenclub van SheLovesMagazine.com. Ik heb al een aantal boeken meegelezen met The Red Coach en het zijn boeken die me echt aan het denken hebben gezet.

Just Mercy is geschreven door Bryan Stevenson, advocaat in de Verenigde Staten (V.S.) en oprichter van de organisatie Equal Justice Initiative. In Just Mercy vertelt Bryan het verhaal van Walter McMillan, een zwarte Afro-Amerikaanse man die onterecht de doodstraf heeft gekregen voor een moord die hij niet heeft gepleegd. Ondanks dat hij een waterdicht alibi had op het tijdstip van de moord hebben verschillende omstandigheden tot zijn bizarre veroordeling geleid. De hoofdstukken over Walter worden afgewisseld met hoofdstukken over andere cliënten die Bryan heeft verdedigd. Het zijn stuk voor stuk tragische verhalen over volwassenen en kinderen die onterecht veroordeeld zijn of een te harde straf hebben gekregen voor een fout die ze ooit hebben gemaakt. Op een gegeven moment werd het door diverse ontwikkelingen ook mogelijk om kinderen als volwassenen te berechten, wat echt hartverscheurende situaties heeft opgeleverd. Soms kwamen deze mensen alsnog vrij, maar niet iedereen krijgt een happy ending. Zelfs als iemand is vrijgelaten moet deze persoon dealen met de tijd die hij of zij in de gevangenis heeft gezeten. Ik merkte tijdens het lezen van Just Mercy dat ik zo gewend ben geraakt aan happy endings dat ik toch vaak verbaasd was dat mensen niet vrij kwamen. Dat heeft er ook mee te maken dat het voor mij als lezer toch behoorlijk duidelijk is dat iemand onschuldig is of nu wel vrijgelaten zou kunnen worden. Het was daarom ontzettend frustrerend om dit boek te lezen. Ik heb veel gehuild en ik ben ook ontzettend kwaad geworden. Dit is zo’n boek waarvan ik echt de neiging krijg om uit pure frustatie met spullen te gaan gooien.

De kern van het boek en van Bryan’s missie drukt hij zelf het beste uit:

Proximity has taught me some basic and humbling truths, including this vital lesson: Each of us is more than the worst thing we’ve ever done. My work with the poor and the incarcerated has persuaded me that the opposite of poverty is not wealth; the opposite of poverty is justice. Finally, I’ve come to believe that the true measure of our commitment to justice, the character of our society, our commitment to the rule of law, fairness, and equality cannot be measured by how we treat the rich, the powerful, the privileged, and the respected among us. The true measure of our character is how we treat the poor, the disfavored, the accused, the incarcerated, and the condemned.

Vooral die ene, vetgedrukte zin laat Bryan zien door de vele verhalen die hij vertelt in Just Mercy. Hij laat zien dat achter elke cliënt een verhaal zit en het frustrerende is dat hier in veel gevallen in rechtbanken geen aandacht voor is. Juist het verhaal achter een cliënt vertelt waarom deze persoon tot een bepaalde daad is gekomen. Iemands positie in de maatschappij draagt vaak ook bij hieraan. Iemands geslacht, huidskleur, klasse, leeftijd en diverse andere facturen spelen mee. Sommige mensen die Bryan als voorbeeld noemde zijn mensen met een geestelijke ziekte en die daardoor soms niet in staat zijn om situaties goed in te schatten. Als er vervolgens geen rekening wordt gehouden met iemands geestelijke gesteldheid bij het bepalen van een straf dan is er echt iets goed mis met het systeem… Als het hebben van een zwarte huidskleur betekent dat je een hogere en zwaardere straf krijgt als iemand met een witte huidskleur die dezelfde misdaad heeft gepleegd dan is er iets goed mis met het systeem… En als je als kind wordt berecht als volwassene, terwijl kinderen toch echt in een andere fase zitten qua ontwikkeling dan volwassenen dan is er iets goed mis met het systeem.

De rechtspraak in de V.S. verschilt uiteraard enorm van dat in Nederland. In de V.S. hebben ze de doodstraf, in Nederland niet. In de V.S. zijn er jury’s, bestaande uit burgers, die een belangrijke rol spelen in de rechtspraak en in Nederland hebben we geen jury’s. Zo kun je eindeloos lang doorgaan met het benoemen van verschillen, maar uiteindelijk is er overal onrecht waar systemen op zijn gebouwd en dit is iets waar ik me voor wil blijven inzetten. Ook al is het een kwestie van lange adem.

Wil je meer weten over Bryan Stevenson en het werk dat hij doet met Equal Justice Initiative? Bekijk dan hieronder de TED talk die hij in 2012 gaf. Het is absoluut één van de beste TED talks die ik heb gezien.

Ook wijd SheLoves Magazine twee blogs aan Just Mercy. Lees hier de eerste blog. De tweede blog komt over een aantal dagen online. Deze link zal ik hier uiteraard ook plaatsen zodra ik die heb.

 

Wanneer ben ik er klaar voor? Een visie op een gezonde christelijke ethiek rondom seksualiteit

damagedgoodsEen paar dagen geleden schreef ik over mijn ervaring met twee dagen mediavasten in het kader van een discipelschapscursus die ik volg. Deze geestelijke oefening was gekoppeld aan het thema ‘lust’. Vandaag wil ik naar het thema seksualiteit kijken aan de hand van het boek Damaged Goods: New Perspectives on Christian Purity van Dianna Anderson. In dit boek kijkt Dianna kritisch naar de purity culture die in veel Amerikaanse evangelische kerken een rol speelt en daarnaast geeft zij haar visie op hoe een gezonde christelijke ethiek rondom seksualiteit eruit zou kunnen zien. Ze vat het in het eerste hoofdstuk als volgt samen:

This book aims to develop a Christian ethic that doesn’t center around saying no, but through which we learn how to say a ‘godly yes’. We are not broken and we are not alone. As God’s creatures, we are created to be expressive, to love and live without shame. God does not function in a currency of shame and stigma. God does not cast us out of community; God loves us through community. God’s children are never ‘damaged goods’.

Purity culture is in mijn woorden een soort ultieme test voor of je wel een ‘echt christen’ bent. Dianna zegt dat het een verbondenheid is tussen religieuze vroomheid en maagdelijkheid, met name bij jonge mensen, en dat seksualiteit voornamelijk met zonde en schaamte wordt geassocieerd. Een concreet voorbeeld van purity culture is wanneer een lerares wordt ontslagen op de christelijke school waar ze lesgeeft, omdat ze seks voor het huwelijk heeft gehad. Zowel mannen als vrouwen hebben last van purity culture, maar met name vrouwen dragen de lasten hiervan. Het zijn de vrouwen die zich niet te bloot mogen kleden, want wat als je dat wel doet en een man vervalt om die reden in zonde? De befaamde uitspraak boys will be boys laat zien dat de idee dat mannen het niks kunnen helpen dat ze graag veel seks willen nog steeds dominant is in veel culturen. Vrouwen worden hierdoor gezien als gatekeepers voor hun eigen maagdelijkheid en die van mannen.

Een ander onderdeel van purity culture is de afwezigheid van consent. Consent betekent in het kort ergens mee akkoord gaan. Doordat voorstanders van puurheid actief voorlichting over seks tegengaan, is consent ook geen onderdeel van de discussie. Er is daardoor absoluut geen gesprek mogelijk over wat consent is, hoe je consent geeft en hoe seks eruit ziet waaraan je beiden consent geeft. Hierdoor is het voor veel jonge mensen lastig wat ‘ja’ en ‘nee’ nou eigenlijk betekent, wat hun grenzen zijn en hoe ze hun grenzen kunnen aangeven. Dit maakt het ook lastig voor mensen die seksueel geweld hebben meegemaakt. Zelfs vrouwen die verkracht zijn worden veroordeeld, omdat ze technisch gezien seks hebben gehad.

Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over purity culture, maar Dianna doet dit zelf beter dus lees op haar blog meer over wat dit inhoudt (of koop het boek!).

Ik ben zelf gelukkig niet met een kerk opgegroeid waar purity culture een rol speelt. Toen de dominee afgelopen week tijdens de cursus vroeg of we in de kerk wel eens een preek hebben gehoord over seksualiteit, kon ik met volle overtuiging ‘nee’ antwoorden. Het is fijn dat ik niet met die purity culture ben opgegroeid, wel vind ik het een gemiste kans van kerken dat ze het thema seksualiteit niet aansnijden. Ik denk dat kerken er huiverig voor zijn, omdat ze daarmee denken vooral jongeren op een idee te brengen. Maar die ideeën hebben ze toch wel en het is juist goed om ze serieus te nemen en er met hen over in gesprek te gaan en ze goed voor te bereiden. Het is zo belangrijk dat ze leren hun grenzen aan te geven, dat ze leren hoe je nee kunt zeggen en wat voor hen belangrijk is als het gaat om seksualiteit.

Ook als single vind ik het lastig. Seksualiteit is echt zo’n onderwerp waar je voor je gevoel in je eentje mee zit en al helemaal als christelijke single. Als er al in een kerk of andere christelijke setting wordt gepraat over seksualiteit dan is dit vooral in termen van: “je mag geen seks voor het huwelijk hebben”. Daar blijft het dan bij en als single moet je het dan maar uitzoeken… Een aantal jaren geleden besloot ook ik dat ik geen seks voor het huwelijk wilde. Ik vond het een mooi idee, maar door die beslissing dacht ik verder niet meer na over mijn ideeën over seksualiteit. Want als je besluit om geen seks voor het huwelijk te hebben, dan moet je alsnog nadenken over jouw grenzen en hoe seksualiteit er voor jou uitziet. Dat deed ik destijds niet. Toen ik begon te twijfelen aan die beslissing en ik een relatie kreeg, haalde de werkelijkheid me in. Na die relatie heb ik wel veel duidelijker voor mezelf wat voor mij belangrijk is als het gaat om seksualiteit. Ik geloof niet meer dat wachten met seks tot het huwelijk een vereiste is van God. Wachten tot het huwelijk is wat mij betreft geen one-size-fits-all methode en ik geloof ook niet dat God dit van mij vraagt. Ik benadruk hierbij dat dit voor mij geld en niet voor anderen. Sommige mensen vinden wel dat God dit van hen vraagt en dat is ok. Dianna heeft hier zelfs een blog over geschreven met de titel ‘Five Reasons to Wait Until Marriage’. Ik geloof alleen niet dat wachten tot het huwelijk beter en mooier is dan niet wachten tot het huwelijk. Dianna zegt het mooi:

Instead of talking about waiting for marriage, we need to talk about waiting until we’re ready. Instead of shaming sexually active young people, we need to be equipping them with the knowledge to have sex safely. Instead of categorizing all premarital sexual activity as bad, we need to have conversations about consent, and pleasure, and peer pressure.

Er zijn voor mij met name twee vragen belangrijk als het gaat om seks:

  • Ben ik volledig mezelf bij hem?
  • Doe ik dit vanuit liefde?

Ik wil deze twee vragen binnenkort voor mezelf op papier gaan zetten, samen met een aantal andere ideeën uit het boek van Dianna. Een aantal van die ideeën zijn:

  • Mezelf behandelen met waardigheid.
  • Mensen behandelen met waardigheid.
  • M’n grenzen kennen.
  • Wat betekent het om ‘ja’ te zeggen? Waarom zeg ik ‘ja’? Ben ik er klaar voor?

Op die manier hoop ik een soort van persoonlijke visie te ontwikkelen, zodat ik weet waar ik sta als het om seks gaat. Het is het waard om goed over na te denken. Dianna’s boek helpt me hier enorm mee. Ze vertelt in Damaged Goods niet alleen over purity culture, maar ook kijkt ze naar wat er in de bijbel staat over seks, ze deelt haar eigen ervaringen en ze deelt de ervaringen van vrouwen en mannen die ze geïnterviewd heeft voor het boek. Het is fijn om een boek te lezen wat vanuit een christelijk perspectief is geschreven, maar vanuit ontzettend veel positiviteit.