Mijn strijd tegen de kilo’s (9)

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik heb geblogd over het afvallen. De reden is dat het niet zo lekker ging. De laatste keer in 2014 dat ik naar een Weight Watchers sessie was geweest was eind november. Daarna sloeg ik telkens over met het excuus dat het slecht weer was en ik dus geen zin had om dan naar Weight Watchers te fietsen. Daarnaast was Weight Watchers met de feestdagen twee weken dicht en de week erna ging ik naar een voorstelling van Bert Visscher. Dus toen ik op 12 januari weer naar een sessie ging en op de weegschaal moest staan was het behoorlijk schrikken: 3 kilo erbij ten opzichte van de laatste keer. Dat kwam natuurlijk door de feestdagen, maar ik at gewoon weer elke dag teveel en te vet. Het was behoorlijk slikken bij die sessie. Wat ik op dat moment het liefste wilde was naar huis gaan en me daar opsluiten. Ik baalde zo ontzettend van mezelf op dat moment. Tijdens die sessie hoorde ik de hele tijd een stemmetje in m’n hoofd dat zei: “Je bent een mislukkeling, dat het je na 3,5 jaar nog niet is gelukt om op je streefgewicht te komen bewijst maar weer eens dat je faalt, je maakt nooit iets af” en ga zo maar door. Daar kwam bovenop dat m’n coach tijdens de sessie weer eens iemand eruit pikte als lichtend voorbeeld: iemand die in 8 maanden 24 kilo is afgevallen. Natuurlijk ontzettend bewonderigenswaardig, maar ik voel me dan nog meer een mislukkeling. Ik liet het feit dat ik was aangekomen en m’n gevoel van teleurstelling eigenlijk samensmelten met m’n identiteit. Natuurlijk is het niet goed van mezelf dat ik me weer zo heb laten gaan, maar dit definieert me niet als persoon en dat is iets wat ik moet onthouden. Bovendien is zwelgen in die teleurstelling nou niet echt productief. Ik appte een vriendin hierover en ze kwam met een plan. Zij wil namelijk ook gezonder leven en een paar kilo’s afvallen en zij heeft voor zichzelf een plan bedacht hoe ze dat aan wil pakken. Een onderdeel hiervan is dat we elkaar steunen en bemoedigen door regelmatig te vragen hoe het gaat, door af en toe samen boodschappen te doen en door bijvoorbeeld recepten en tips te delen. Ik ben hier erg blij mee, want het is fijn om het samen te doen. Als ik thuis kom is er ten slotte niemand die me een complimentje geeft voor het feit dat ik ben afgevallen of dat ik iets heb laten staan en er is niemand die me erop wijst dat ik misschien niet helemaal goed bezig ben.

Het voordeel van 3 kilo aankomen is dat het een wake-up call is. En ik hoop dat het de laatste is en dat ik nu echt kan gaan doorpakken. Volgend jaar word ik 30 jaar en wat zou het mooi zijn als ik dan op m’n streefgewicht zit. Ik zou ook graag m’n 30e verjaardag op een speciale manier willen vieren en dan zou het toch wel erg leuk zijn om m’n streefgewicht bereikt te hebben. Plus dat het me natuurlijk enorm veel geld zou besparen, want ik betaal nu 39 euro per maand voor Weight Watchers.
Daarom heb ik uitgerekend hoeveel ik gemiddeld per week af moet vallen. Ik heb nog ongeveer 60 weken te gaan voor ik m’n 30e verjaardag vier dus dat betekent dat ik tussen de 0,3 en 0,4 kilo per week af moet vallen. Dat is prima te doen. Als ik het Weight Watchers programma volg dan zou ik tussen de 0,5 en 1 kilo per week af moeten vallen. De afgelopen weken gingen ontzettend goed. Toen ik me vorige week woog was ik 1,3 kilo afgevallen en gisteren wees de teller 0,8 kilo minder aan. Dat is ruim boven het gemiddelde van 0,3 kilo dus als ik m’n best doe ga ik het ruim op tijd halen. Ik moet nog 18,5 kilo afvallen om m’n streefgewicht te bereiken en dat duurt nog even, dus ik wil eigenlijk ernaar toe werken door me aan subdoelen te houden. Voor mij betekent dit: 3 kilo. Dit is een haalbaar aantal en daarnaast is het zo bij Weight Watchers dat als je weer 3 kilo bent afgevallen er weer een punt van je dagbudget afgaat. M’n eerstvolgende subdoel is om de -9 kilo te halen. Ik ben nu in totaal 8,7 kilo afgevallen dus ik verwacht de 9 kilo volgende week aan te kunnen tikken. Nadat ik dit heb bereikt wil ik voor een volgend subdoel (-12 kilo) ook een deadline instellen zodat ik weet waar ik naar toe werk.

Kortom, ik ga er weer voor!

Startgewicht: 102,3 kg
Afgevallen: 0,8 kg (afgelopen week, ten opzichte van m’n vorige blog ben ik 1 kilo aangekomen)
Huidig gewicht: 93,5 kg
Af te vallen kilo’s tot subdoel (-9 kg): 0,3 kg
Totaal afgevallen: 8,7 kg
Streefgewicht: 75 kg

Advertenties

Verhalen kunnen de wereld veranderen

Verhalen kunnen de wereld veranderen, dat is iets waar ik zeker van ben. Ik heb het zelf ook ervaren. Daarover later meer, maar de aanleiding dat ik deze blog schrijf is een boek dat ik een aantal weken geleden gelezen heb. Het gaat om Speak: How Your Story Can Change the World van Nish Weiseth. Speak gaat in de kern over hoe je verhalen kunt gebruiken om verandering in de wereld te bewerkstelligen. Nish vertelt hoe Jezus de kunst van verhalen vertellen gebruikte om mensen uit te dagen en om diepere boodschappen naar de oppervlakte te laten komen. Het boek is verdeeld in drie gedeeltes.

1. The Problem: We’re Devided
2. The Solution: Story Changes Hearts
3. The Outcome: Story Changes the World

Nish vertelt in elk hoofdstuk over haar eigen leven, hoe verhalen van anderen haar hebben veranderd en hoe God en Jezus daarin een rol spelen. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met een verhaal dat verandering heeft bewerkstelligd bij mensen. Dat kun je zien doordat enkele reacties er ook bij zijn vermeld. Het zijn namelijk allemaal verhalen die van de website A Deeper Story komen, een website die is opgericht door Nish.

Uiteindelijk heeft iedereen een verhaal en zitten mensen complexer in elkaar dan je zelf denkt. Het is heel makkelijk om iemand in een hokje te plaatsen, maar wat gaat er schuil in iemands hart? Nish moedigt mensen met haar boek aan om verder te kijken en open te staan voor andermans verhalen. Dat is ontzettend moeilijk, maar tegelijkertijd hard nodig,

Nu is het tijd voor een verhaal van mij. Het is een verhaal wat ik al vaak heb verteld, maar het blijft voor mij één van de belangrijkste momenten uit mijn leven en het laat zien dat het in ieder geval mijn wereld heeft veranderd.
In de zomer van 2006 stond ik aan het begin van mijn laatste jaar HBO Bedrijfseconomie. Ik vond het een leuke studie, maar toch was het niet echt m’n passie. Ik kon merken aan één jongen in het bijzonder dat hij echt gepassioneerd was over Bedrijfseconomie en dat hij zelfs bereid was daar veel extra vrije tijd in te stoppen. Dat had ik absoluut niet. Ik ben altijd al iemand geweest die veel verschillende dingen leuk vond en daardoor voelde ik me niet zeker genoeg om voor een andere studie te gaan. Er waren wel studies die me leuk leken om te doen, zoals Theater-, Film en Televisiewetenschap, (media)psychologie en Genderstudies, maar ik had er geen “YES”-gevoel bij. Dat gevoel kwam in die bewuste zomer in de vorm van een boek: Desert Flower (in het Nederlands: Mijn woestijn) van Waris Dirie. In het kort: het is een autobiografisch boek waarin Waris vertelt over haar leven van de tijd dat ze nog een jong meisje in een Somalische nomadenfamilie is tot een met de tijd dat ze als vrouw publiekelijk ervoor uitkomt dat ze is besneden. Op twaalfjarige leeftijd vlucht ze, omdat haar vader haar wil uithuwelijken aan een zestigjarige man. Ze belandt in Engeland, wordt een bekend fotomodel en wordt speciaal VN-ambassadeur.

De laatste woorden die Waris uitspreekt in Desert Flower zijn de woorden die me het meest geraakt hebben:

I feel that God made my body perfect the way I was born. Then man robbed me, took away my power, and left me a cripple. My womanhood was stolen. If God had wanted those body parts missing, why did he create them?
I just pray that one day no woman will have to experience this pain. It will become a thing of the past. People will say, “Did you hear, female genital mutilation has been outlawed in Somalia?” Then the next country, and the next, and so on, until the world is safe for all women. What a happy day that will be, and that’s what I’m working toward. In’shallah, if God is willing, it will happen.

Na het lezen van deze woorden wist ik meteen wat ik wilde gaan doen: Genderstudies studeren en iets kunnen betekenen voor vrouwenrechten. Onrecht raakt me diep en vrouwenbesnijdenis in het bijzonder. Het deed me verdriet om te lezen dat je iets wordt afgenomen terwijl je dat niet wil en dat je wordt gedwongen iemand te zijn wie je niet bent. Ook al heb ik het niet zelf meegemaakt, ik geloof dat verbeelding heel sterk kan werken en daarmee een belangrijke functie is van verhalen.

De beslissing om Genderstudies te gaan studeren was uiteindelijk één van de beste beslissingen die ik ooit heb gemaakt. Niet alleen heb ik veel geleerd en ben ik anders naar de wereld gaan kijken, ik ben ook gegroeid als persoon. Met die kennis op zak probeer ik iets te betekenen in de wereld: door met mensen in discussie te gaan over discriminatie en onrecht, door politiek actief te zijn, door me in te zetten voor de YWCA en door de schrijven. Dat is dus hoe krachtig een verhaal kan werken.

Waarom ik niet Charlie ben

De afgelopen week stond bijna volledig in het teken van de terroristische aanslag op de Franse satirische krant Charlie Hebdo. Bij die aanslag en daaropvolgende gijzelingen kwamen 17 mensen om (12 bij Charlie Hebdo, 4 bij een gijzeling in een Joodse supermarkt en 1 agente op straat), exclusief de 3 daders. Vrij snel na de aanslag op Charlie Hebdo ontstonden er diverse demonstraties in zowel Frankrijk als andere landen met de slogan Je suis Charlie (“Ik ben Charlie”). Ook op social media is deze slogan veelvuldig gebruikt. Laat ik allereerst zeggen dat het natuurlijk afschuwelijk is wat er gebeurd is. Elk mensenleven telt en het is verschrikkelijk dat mensen vermoord worden om wie ze zijn. Toen ik het hoorde deed het me net wat meer, omdat ik vorig jaar zelf een weekend in Parijs ben geweest. Niet in de zin van dat ik daar ook had kunnen zijn, maar meer in de zin van dat ik Parijs een geweldige stad vind.

Toch was de allereerste gedachte die ik had toen de demonstraties begonnen: Waarom gaan mensen hier wél de straat voor op en niet voor het simpele feit dat er ELKE dag mensen worden vermoord om wie zij zijn en om wat zij uitdragen? Het logische antwoord is: het is dichtbij en dat snap ik ook. De ramp met de MH17 heeft me enorm geraakt. De dag nadat het gebeurd was werd steeds meer duidelijk over de hoeveelheid Nederlandse slachtoffers en ik kreeg elke keer weer een breaking news-melding op m’n telefoon over het stijgende aantal Nederlandse slachtoffers. Het leek wel alsof iedereen iemand direct of indirect kende die in het vliegtuig zat. In mijn geval was dat zo. Toch ging dit gevoel van verdriet gepaard met een gevoel van enorm verdriet en meevoelen met al die mensen op de wereld die om zinloze redenen om het leven komen. Ik voelde op dat moment in het bijzonder mee met de Palestijnen in Gaza. Hoe mooi zou het zijn als mensen ook de straat op zouden gaan voor mensen die worden vermoord in Syrië en Nigeria? Volgens Amnesty International heeft Boko Haram waarschijnlijk rond de 2000 (!) burgers vermoord in Nigeria. Misschien dat het aan mij ligt, maar ik heb hier maar weinig over gehoord de afgelopen paar dagen. Op werkdagen luister en kijk ik drie verschillende nieuwsbulletins (NOS op 3FM, het RTL nieuws en het NOS journaal) en ik kan me niet herinneren dat ik hier iets over heb gehoord of gezien. Ik heb uiteindelijk op de website van de NOS er wel een nieuwsbericht over zien staan.

Je suis Charlie?
Ik vind dat deze slogan te gemakkelijk door mensen wordt gebruikt. Ik heb daar een aantal redenen voor:

  1. Ik kende Charlie Hebdo tot voor de aanslag niet, dus ik kan niet oordelen over het werk dat zij deden. Over het algemeen houd ik niet zo van spotprenten, maar wat je er ook van vindt: ze hadden enorm veel moed en lef. Dat is iets wat maar weinig mensen kunnen zeggen.
  2. De mensen bij Charlie Hebdo werden bedreigd en liepen daardoor gevaar. Ik heb niet het idee dat ik gevaar loop, want om heel eerlijk te zijn zie ik mezelf niet echt als moedig en ik bedrijf geen activiteiten waarvoor ik bedreigd wordt. Ook vind ik het vaak moeilijk om m’n mening uit te spreken (dit is een eerste poging ;)). Het lijkt alsof mensen die deze slogan gebruiken echt vinden dat zij gevaar lopen, omdat het een ‘aanval op de vrijheid van meningsuiting’ zou zijn. Kom op zeg! De meeste mensen in Westerse landen zullen geen slachtoffer worden van een terroristische aanslag en kunnen gewoon het leven blijven leiden dat ze al hadden. Daarnaast is dit precies wat extremisten willen: de kloof tussen het Westen en extremisten vergroten. Het is een over en weer van reacties op elkaar.
  3. Als je zegt dat je Charlie bent, hetzij door dit op social media te plaatsen of door mee te lopen met een demonstratie, blijft het daar dan bij? Ga je morgen gewoon weer verder met je leven, totdat er iets gebeurt waarbij je weer (eenmalig) je steun uitspreekt voor weer een tragedie. Of zet je woorden om in actie om op jouw manier de wereld beter te maken?
  4. Ik vraag me af of de uitsprekers van deze slogan echt voor vrijheid van meningsuiting zijn, ook als die mening je oncomfortabel maakt. Denk bijvoorbeeld aan de Zwarte Pieten discussie: vind je dat voor- én tegenstanders van Zwarte Piet hun mening mogen uiten, ook al staat het je niet aan? Met al die bedreigingen richting anti-Zwarte Pieters vraag ik me dat af…

Nu zul je misschien zeggen: neem het niet zo serieus. Maar taal is ontzettend belangrijk en is zo bepalend in onze maatschappij dat het belangrijk is om na te denken over wat je zegt. Met betrekking tot mezelf kan ik zeggen dat ik misschien te vaak en te veel woorden overweeg in m’n hoofd. Daarom wil ik mezelf meer en vaker uitspraken over dingen die mij raken. Ook al is dit vaak een mening die de meeste mensen niet aanhangen.

Ik heb nog een aantal laatste gedachten naar aanleiding van de gebeurtenissen rondom Charlie Hebdo:

  • Door dit gebeuren zijn er weer veel mensen die roepen dat religie de bepalende factor is in oorlogen. Ik word er om heel eerlijk te zijn behoorlijk moe van, het is nogal een broken record geworden. Natuurlijk speelt religie vaak een rol, maar het gaat uiteindelijk om macht en religie kan dan een middel zijn voor mensen om die macht te grijpen. Bij religie gaat het om de vraag: hoe interpreteren mensen bijvoorbeeld heilige geschriften van hun geloof (zoals de Torah, de Bijbel en de Koran)? Maar was er geen religie geweest, dan was er wel iets anders gebruikt om de macht mee te grijpen. De Tweede Wereldoorlog ging bijvoorbeeld niet om religie, maar om het zieke idee van een man die vond dat alleen bepaalde mensen het waard waren om te leven. Niet alleen joden zijn vermoord, maar alle mensen die afweken van de norm (bv. homo’s, zigeuners en gehandicapten).
  • Ik word moe van de oproep (in ieder geval in Nederland) dat moslims zich zouden uit moeten spreken tegen de daad van deze drie mannen. Daarmee leg je direct of indirect al een verband tussen deze mannen en moslims. Ik ben christen. Ik ga toch ook geen verantwoording afleggen voor de verschrikkelijke daden die christenen vandaag de dag plegen? Er is ontzettend veel diversiteit binnen elk geloof en je kunt niet gaan vragen van een geloofsgroep om verantwoording af te leggen voor de daden van mensen die zeggen dat zij ook hetzelfde geloof aanhangen.
  • Ik vind zelfreflectie enorm belangrijk, vooral als je denkt dat je het wel goed voor elkaar hebt en wel goed bezig bent. Westerse landen zijn hier een voorbeeld van. Deze landen vinden zichzelf zo geëmancipeerd en vrijzinnig, maar niets is wat het lijkt. Het asielbeleid in Nederland is niet echt barmhartig te noemen en er zijn talloze landen die mensenrechten schenden. Denk bijvoorbeeld aan de Verenigde Staten en Guantanamo Bay, of de vele klokkenluiders die hun mond opentrekken over onrechtvaardigheid. Klokkenluiders komen er bijna nooit goed vanaf. Wat betekenen de woorden van wereldleiders naar aanleiding van deze tragedie als zij beleid uitvoeren dat mensenrechten schendt?
  • Afgelopen vrijdag zaten er een aantal mannen bij televisieprogramma De Wereld Draait Door om Charlie Hebdo te bespreken en zij waren opvallend optimistisch met betrekking tot de houding van mensen naar moslims toe. Er werd gezegd dat het nu anders is dan met 9/11. Na 9/11 moest elke keer worden gezegd dat de terroristen anders zijn dan moslims en dat je ze niet over één kam moet scheren en nu zou dat anders zijn en zouden Nederlanders dit niet meer doen. Ik was echt flabbergasted. Is er niet een politieke partij als de PVV, met behoorlijk wat aanhangers, die de islam zien als het grootste kwaad van deze wereld? Geert Wilders spint hier garen bij en om heel eerlijk te zijn ben ik deze week van televisiezender geswitch als hij weer op tv kwam. Daarnaast zijn er al verschillende moslims aangevallen in Nederland naar aanleiding van de aanslag. 

De vraag is: hoe nu verder? Wat volgens mij cruciaal is, is om te kijken naar de drijfveren en achtergrond van de drie daders. Armoede en het hebben van weinig kansen speelt vaak een cruciale rol bij extremisten. Dat is geen excuus, maar wel factoren die eraan bij gedragen kunnen hebben. Vrijwel altijd is de beste aanpak om naar de roots van het probleem te kijken en bij die oorzaken te beginnen. In november vorig jaar publiceerde vredesorganisatie PAX een beleidsbrief over een politieke strategie die nodig is om ISIS te bestrijden in Syrië en Irak, waarin zij dit ook noemden.

Mijn hoop is vooral op meer compassie voor iedereen, ongeacht waar mensen zich bevinden. Ten slotte hebben we allemaal gemeen dat we mens zijn en zijn we daarmee elkaars broeders en zusters.

Meer lezen?
Katherine Cross met “Je ne suis pas Charlie: On The Charlie Hebdo Massacre and Duelling Extremisms”.
Omar Ghraieb met “Why I am not Charlie Hebdo”.
Hans Jaap Melissen met “Terroristen hopen dat ons antwoord extreem zal zijn”.
Cas Mudde met “No, we are NOT all Charlie (and that’s a problem)”.
Zihni Özdil met “De aanslag in Parijs: Laat de Pega-disering van Europa beginnen”.