Het is altijd Advent

Het is een paar dagen voor Kerst en daarmee ook de laatste paar dagen van de adventsperiode. Ik heb nooit veel gehad met Advent. Van alle christelijke feestdagen heb ik het meeste met Pasen, omdat dit verhaal essentieel is voor mijn geloof. En omdat er minder commercie aan vastzit haal ik er meer betekenis uit dan uit Kerst. Kerst vind ik tegelijkertijd wel één van de fijnste periodes van het jaar. Ik houd enorm van kerstliedjes, samen zijn met familie, heerlijk eten en ontspannen.

Waar staat Advent voor? Advent is de periode voor Kerst waarin christenen zich voorbereiden op het kerstfeest. Met Kerst herdenken we de geboorte van Jezus. De adventsperiode is qua duur verschillend, maar beslaat altijd vier zondagen. Volgens Wikipedia stamt het woord advent af van het Latijnse woord adventus, dat komst betekent.

Ik ervaar Advent veel meer dan andere jaren, ondanks dat ik de laatste tijd weinig naar de kerk ga. Dat komt doordat ik sinds de zomer met een aantal dingen worstel:

  • Ik worstel met de kerk. Ik ga naar een kerk met mensen die qua achtergrond op mij lijken (wit, jong, hoogopgeleid) en ik zou zo graag naar een kerk gaan waar meer diversiteit is en waar ik dus mensen tegenkom waar ik normaal gesproken niet zo snel mee in aanraking zou komen. Diversiteit heeft zoveel waarde en je leert er enorm van door ook andere perspectieven te zien en te horen. Ook vind ik dat kerken veel meer zouden moeten doen met een thema als gerechtigheid. Niet echt een comfortabel onderwerp, maar ik geloof dat God het van ons vraagt om hiermee aan de slag te gaan. Door die worsteling ga ik vrij weinig naar de kerk op het moment. Ik wil wel op onderzoek uit gaan door verschillende kerken te gaan bezoeken.
  • Ik worstel met m’n droom. Ik weet dat vrouwenrechten m’n passie is, maar ik vind het lastig hoe ik dit concreet in wil vullen in m’n leven. Op dit moment heb ik een baan en daar ben ik ontzettend dankbaar voor, maar het is niet m’n passie en heeft ook vrij weinig met vrouwenrechten te maken. Ondanks dit feit is het zoals het is en er zijn voor beide richtingen voors en tegens te noemen. Lastig blijft het wel, omdat ik m’n eigen kwaliteiten en talenten wil benutten.
  • Ik voel me vaak alleen in m’n passie. Op de middelbare school was ik een buitenbeentje en toen ik ging studeren heb ik dat achter me gelaten. Ik ben er trots op dat ik in m’n studententijd lid ben geworden van een studentenvereniging en de moed had om in het diepe te springen. Het heeft me een aantal mooie vriendschappen opgeleverd waar ik tot op de dag van vandaag nog van kan genieten. Toch voel ik me wel eens alleen als idealist en daardoor toch weer dat buitenbeentje. Doordat ik Genderstudies heb gestudeerd ben ik behoorlijk kritisch en mijn standpunten wijken wel eens af van wat de meerderheid vindt: ik ben bijvoorbeeld tegen Zwarte Piet in z’n huidige vorm en ik vind dat wat er gebeurt met de Palestijnen als apartheid kan worden bestempeld. Tegelijkertijd vind ik het moeilijk om uit te komen voor dit soort standpunten en ben ik aan het zoeken naar wanneer ik wel en wanneer ik niet de discussie aanga. Ik leer namelijk ook veel van discussiëren over dit soort onderwerpen en wat mij helpt bij zo’n discussie (goede voorbereiding!). Ik vind het jammer dat er naar mijn idee weinig mensen zijn die idealistisch zijn en in dit ook in de praktijk willen brengen. Aan de andere kant ben ik me er ook bewust van dat er ook een hoop dingen gebeurten die ik niet zie en dat ik zelf ook de nodige dingen fout doe.

Ik kan me ontzettend schuldig vullen dat ik worstel met deze verschillende onderwerpen. Ik ben me ontzettend bewust van het feit dat ik het goed heb: ik heb eten, een dak boven m’n hoofd, fijne familie & vrienden en een baan. Aan de andere kant is mijn eigen leven het enige dat ik echt goed ken en dat ik het zo goed heb in materieel opzicht betekent natuurlijk niet dat ik geen problemen heb en nergens mee worstel. Iedereen krijgt hier vroeg of laat mee te maken. Advent betekent voor mij in een paar woorden: worstelen, hopen en wachten. Het is altijd Advent, want er gebeuren op elk moment van de dag verschrikkelijke dingen. Hoe moeilijk ik het worstelen ook vind, ik weet dat ik er uiteindelijk wel weer uitkom en vooral dat God bij me is in die tijd. Daar probeer ik me aan vast te houden. Zoals ik aan het begin al zei: ik houd enorm van Kerst en ga er dit jaar proberen extra en vol dankbaarheid van te genieten.

Ik heb gedurende deze Adventsperiode ontzettend veel toffe blogs en artikelen gelezen in het kader van dit thema. Daarom hieronder een lijstje met leestips die prikkelen en inspireren (in willekeurige volgorde). 🙂

The good news we declare at Advent is that, in Jesus, God has given us everything we need for peace on earth. God has shown us the way. The question is: will we believe enough to obey, to live Jubilee? 

These days I emerge as Zion’s Daughter, the very one of Lamentations fame. All I can do is beg God to look and see the destruction. I keep pointing – to Gaza, to Ferguson, to Iran and Crimea. “Do You see? Are You not stirred to action – to come deliver and inaugurate the new age? I collapse in the ash heap and weep for all our brokenness. And there are none to comfort. Advent asks me the question: what are you waiting for, daughter?

I determine to be another kind of beneficiary now. I will benefit from the scholarship and stories of African American thinkers. I will listen to the brown poets, luminaries and preachers and hear their wisdom. I will benefit from a necessary soul-searing as African American lives speak truth and I accept their words and rend my heart. I am a beneficiary of an unjust system and history of half-truths, and I want to divest of distrust, undo the lies, and honour my brothers and sisters anew.

But were I to be completely honest, I’m troubled that I wasn’t more troubled before. Troubled that I have more self-determination than others. Troubled at how much the powers that be protect me but not others. Troubled by how totally easy it is for me to take a break from all of it – to decide to just focus on something else, entertain or shop myself into oblivion when I am tired of caring about it. I’m troubled by how easy it is for me to just take a breather any time I choose when Eric Garner can’t breath at all.

After the unspeakable evil exacted by humans toward humans during the unimaginable genocide of the Holocaust, many theologians intimated that in the face of such abject degradation of creation, it might be best to be silent. Not the silence of complicity or inaction. The silence that is demanded when words cannot approximate the evil one has witnessed. The silence of humility.

Advent is an invitation to plunge into the deep, dark waters of our worst world, knowing that when we re-surface for air we will encounter the hopeful, hovering Spirit of God. For when we dive into the depths of our worst world, we reach a critical point at which our chocolate and pageants no longer satiate our longing for hope – and we are liberated by this realization. Indeed, the light of true hope is found in the midst of darkness.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s