Link Love (3)

Vorige week ben ik bijna een week in Stuttgart geweest, waardoor m’n blog erbij in is geschoten. Binnenkort meer over Stuttgart, maar ik vond dat het weer tijd was voor een nieuwe Link Love. 🙂

Activisme

But what is hope if not embodied through sacrifice and relationship? What is the integrity of advocacy when our meager efforts merely reduce the so-called victim to the illustrated face of the causes we feel concerned about? 

I just want to remind my fellow practitioners out there – don’t ignore the importance of the smaller things. Choices about beauty and bright color communicate value and worth. Choices about swing sets and photo shoots bring back some humanity to young and old alike. The simple and small kindnesses we extend to one another always matter. Let’s not shun the smaller things. I believe that small things, small as mustard seeds, can bring large dividends beyond our wildest imagination.

Discriminatie

How are Christians reasoning that the LGBTQ community is the cause of the fall of the family, and evil at the core when it’s us, the gays who are wanting to be a part of church but get turned away?! I’m face-to-face with messages from people whose desire to grow closer to God and the people of God is consistently met with rejection and hopelessness. These people have only one conclusion that they can draw from this — that God must not want them. And the Church is responsible.

Recently on For Harriet, Michelle Denise Jackson wrote about the recent lack of public outcry about another case, the sexual assaults of eight black women by a police officer. To be a black woman in the United States, she wrote, means to be considered lesser: “Our lives and humanity do not matter in the grand scheme of things. Within our country’s historical context, we are always objects and accessories, but we are never subjects. We are never allowed to be fully human, fully deserving of the right to live without being beat, or shot, or raped.” Many of these women who were assaulted also had a history of sex work.

  • Het langste interview met Martin Luther King Jr. uit een Playboy (!) van 1964. Echt een ontzettende aanrader om te lezen en nog steeds actueel.  Deel 1Deel 2

I subject myself to self-purification and to endless self-analysis; I question and soul-search constantly into myself to be as certain as I can that I am fulfilling the true meaning of my work, that I am maintaining my sense of purpose, that I am holding fast to my ideals, that I am guiding my people in the right direction. But whatever my doubts, however heavy the burden, I feel that I must accept the task of helping to make this nation and this world a better place to live in—for all men, black and white alike. 

 

HeForShe

And here lies another issue. Even the men willing to come to the table after accepting the invitation often refuse to be made uncomfortable. There’s no progress to be had if in order to get men engaged they are allowed to remain ensconced in their privilege. That defeats the purpose. The necessary work of feminist movement will challenge men to understand their complicity and require them to complete very difficult tasks. That’s what revolution is.

This is an absurd thing to suggest. Women have been trying to get men to care about oppression of women since
always. Men have never been overwhelmingly interested in fighting that fight, because it requires them giving up power and all evidence suggests that’s not their super-fave thing. Share a link about gender equality? Sure! Count me in! Give up real power in real ways? Nope, not really.

IS

Het kwade met het goede vergelden klinkt misschien heel mooi en idealistisch. Maar vaak is dat toch onmogelijk? Henk: “De overheid is er om gerechtigheid te oefenen in deze wereld, en soms ontkom je niet aan gewelddadig ingrijpen om erger geweld te stoppen. Net zoals de geallieerden dat moesten doen in de Tweede Wereldoorlog. Maar als christen kun je daarbij niet juichen, want op die momenten ben je heel ver bij het woord van Jezus vandaan. Hij zei dat wij moeten zegenen die ons vervolgen, dat wij onze vijanden te eten moeten geven.”

Israël-Palestina

Still, the US and other western governments condemned Gaza’s resistance with so much passion, parroting the Israel’s ‘right to defend itself’ line even as international media beamed thousands of images and footage of mutilated civilian bodies, or entire families.

As Jewish survivors and descendants of survivors and victims of the Nazi genocide, we unequivocally condemn the massacre of Palestinians in Gaza and the ongoing occupation and colonisation of historic Palestine. We further condemn the United States for providing Israel with the funding to carry out the attack, and western states more generally for using their diplomatic muscle to protect Israel from condemnation. Genocide begins with the silence of the world. (…) We must raise our collective voices and use our collective power to bring about an end to all forms of racism, including the ongoing genocide of Palestinian people. We call for an immediate end to the blockade of Gaza. We call for the full economic, cultural and academic boycott of Israel. “Never again” must mean “Never again for anyone”.

De bezetting is sinds 2006, toen Hamas de overheid werd van Gaza, versterkt door de belegering, het versperren van toegang, het tegenhouden van goederen en mensenverkeer dat heeft geleid tot massale werkloosheid en armoede – ook dit is in strijd met de ook door IsraĂ«l ondertekende Geneefse conventie. IsraĂ«l probeert zichzelf te presenteren als een slachtoffer dat zich moet verdedigen tegen de agressie van die vijandige entiteit, maar in werkelijkheid gaat het dus, juridisch gezien, om het neerslaan van het legitieme verzet tegen een illegale bezetting. Dit is waar: zowel de Palestijnen als IsraĂ«l overtreden de humanitaire wetten waar ze agressie plegen tegen burgers, en beiden zullen daar eens voor berecht worden. Tegelijk is duidelijk dat de aanval op Gaza volstrekt buitenproportioneel is, en zeer waarschijnlijk op veel punten zal vallen onder de noemer oorlogsmisdaden.

Self Empowering Sunday (18): Cloud Atlas

Twee jaar geleden ben ik met een vriendin naar de bioscoop geweest om de film Cloud Atlas te zien. Normaal gesproken ben ik iemand die vooral naar romantische films gaat, maar dit was een uitzondering. Al moet ik zeggen dat ik de laatste tijd echt probeer te minderen met het kijken van romantische films, want de meeste van die films zorgen ervoor dat ik me aan het einde van de film voel alsof er iets mis met me is omdat ik geen partner heb. Vaak voel me ik voordat ik zo’n film ga kijken juist prima, maar ben ik na afloop van zo’n film een emotioneel wrak. De volgende dag voel ik me weer prima, maar ik kan deze films gewoon niet altijd kijken. Dat is anders met Cloud Atlas. Deze film is gebaseerd op het gelijknamige boek van David Mitchell en de officiĂ«le samenvatting zegt dit over de film:

an epic story of humankind in which the actions and consequences of our lives impact one another throughout the past, present and future as one soul is shaped from a murderer into a savior and a single act of kindness ripples out for centuries to inspire a revolution.

Het verhaal bestaat uit zes verschillende tijden, van 1849 tot ver na de 22e eeuw, en niet alleen dat tijdsaspect maakt de film in eerste instantie verwarrend maar ook het feit dat verschillende acteurs meerdere rollen spelen in die verschillende tijden. Tom Hanks en Halle Berry spelen bijvoorbeeld zes verschillende rollen. Ik heb de film nu voor de vierde of vijfde keer gezien en ik ontdek nog steeds andere rollen die acteurs spelen. Al die verschillende tijden lopen in de film door elkaar heen. Dat is een verschil met het boek (dat ik overigens nog niet heb gelezen): daarin begint met boek bij 1849, stopt op een cruciaal moment, gaat daarna door naar de volgende tijdsperiode die ook weer stopt op een cruciaal moment en zo gaat het door tot de laatste periode. Die laatste periode wordt wel helemaal verteld en daarna gaat het weer verder met het vertellen van de afgebroken periode en werkt het helemaal terug naar 1849.

Dit verhaal geeft mij ontzettend veel hoop en troost. Vaak vraag ik me af wat ik nou voor de wereld beteken. Twee jaar geleden werkte ik nog bij een vrouwenrechtenorganisatie en nu werk ik op de crediteurenafdeling van een modebedrijf. Daar is niks mis mee en ik vind het werk ook prima om te doen, maar soms vraag ik me wel af wat ik hiermee kan betekenen voor anderen. Deze film herinnert me eraan dat elke daad zowel goede en slechte consequenties kan hebben die doorwerken naar andere tijden. In de film zie je dat de daden van Ă©Ă©n of meerdere personen echt doorwerken in de levens van anderen die een tijdsperiode verder leven. Het laat zien dat het dagelijks leven alleen al genoeg mogelijkheden en kansen geeft om iets te kunnen betekenen voor anderen. Daar probeer ik me aan te vast te houden en tegelijkertijd vergeet ik niet te dromen.

Lees hieronder twee ontzettend mooie quotes uit Cloud Atlas en bekijk de trailer om een indruk te kijken van deze fantastische film.

cloud atlas

cloudatlas2