Mijn strijd tegen de kilo’s (4): Struisvogelgedrag

De laatste tijd gaat het wat afvallen betreft niet echt lekker. Dat zie je ook terug aan wat ik afgevallen en aangekomen ben de afgelopen weken. Het gaat letterlijk met ups en downs. Ik zit inmiddels bijna drie jaar bij Weight Watchers (WW) en heb daardoor veel inzichten opgedaan over mijn persoonlijke valkuilen. Ik wil daar deze week en de komende weken wat dieper op ingaan.

Eén van die valkuilen is: struisvogelgedrag. Dat is eigenlijk ook waar het hele WW avontuur mee is begonnen. M’n moeder is destijds degene geweest die me wakker heeft geschud over m’n ongezonde eetgedrag. En nog steeds heb ik vaak de neiging om m’n kop in het zand te steken. Iets wat ik heel goed kan is namelijk ‘gewoon’ ergens niet aan denken. Dat werkt niet altijd, maar ik kan me soms heel goed afsluiten voor vervelende gedachten of ze ergens in een kamertje ‘achterin m’n hoofd’ opsluiten. Dat is soms handig en fijn, maar het kan ook vervelende bijeffecten hebben. Ik heb bijvoorbeeld wel eens gehad dat ik een nare situatie probeerde te vergeten en op de korte termijn werkte dat, maar een half jaar later kwam het als een boemerang terug in m’n gezicht en had ik er net zo hard last van. Ik heb sowieso snel de neiging om me af te sluiten, ook voor mensen. Het is zo makkelijk om gewoon thuis te zijn en te blijven en verder het contact met anderen niet op te zoeken. Tegelijkertijd ben ik iemand die graag mensen om zich heen heeft en niet te lang alleen wil zijn. Dat is iets waar ik op het moment mee worstel. Ik vind het soms toch best lastig om met iemand af te spreken, terwijl dat eigenlijk heel simpel is.

Struisvogelgedrag zorgt ervoor dat ik me ‘verstop’ voor m’n negatieve gevoelens. Als ik bijvoorbeeld ontevreden ben over hoeveel ik ben afgevallen of als ik weet dat ik teveel heb gegeten, dan komen er vervelende gevoelens omhoog. Die gevoelens probeer ik dan te blokkeren. Gevolg: ik ga gewoon door met ongezond eten en denk niet aan de negatieve consequenties. De dag erna kan ik me namelijk nogal opgeblazen en ‘vet’ voelen en dat is vaak echt niet handig, ook omdat ik dan soms juist net een feestje heb waardoor ik minder van het lekkere eten kan genieten.

Toch zijn er zeker oplossingen te noemen, namelijk:

  • Plannen wat ik eet. Aan het begin van het weekend bedenk ik wat ik nodig heb qua eten en maak ik een boodschappenlijstje. Ik probeer het aantal bezoeken aan de supermarkt altijd te beperken tot zo min mogelijk. En aan het begin van de dag vul ik via de WW website alvast zoveel mogelijk in wat ik ga eten.
  • Opschrijven wat ik eet. Dit is een ontzettend belangrijk onderdeel van WW en het zorgt ervoor dat ik me bewust blijf van wat ik eet. Hier ga ik wel regelmatig de fout in: ik heb nog steeds regelmatig de neiging om dingen te ‘vergeten’ op te schrijven. Ik geef toe: ik heb weinig smoesjes. Via de website van WW kun je vrijwel alles invullen. De catalogus is enorm uitgebreid en er is ook een restaurantboekje waarin verschillende producten en menu’s genoemd staan die je nuttigt bij een restaurant of andere gelegenheid.
  • Eén keer per week op de weegschaal, al dan niet bij WW zelf.
  • Met vrienden afspreken. Afgelopen donderdag had ik afgesproken met een groepje vrienden die ik bij toneellessen vorig jaar heb leren kennen en ik kreeg er zo ontzettend veel energie van. Het is fijn om contact te hebben mensen die oprecht geïnteresseerd in je zijn.
  • Toneelspelen en zingen. M’n toneellessen van vorig jaar hebben me heel erg geholpen bij het uit m’n schulp komen en mezelf uitdagen om mezelf te laten zien. Het was niet makkelijk en soms ook ontzettend genant, maar met behulp van de dingen die ik heb geleerd van Brené Brown (zie volgende punt) heb ik het aangedurfd om dit te doen.
  • De boeken van Brené Brown (opnieuw) lezen. Haar boeken en TED talks waren enorme eye openers voor mij. Door je open en kwetsbaar op te stellen, hoe lastig dat soms ook kan zijn, ben je op de lange termijn beter uit en voel je je achteraf veel beter. Daarom voelde ik me na afloop van elke toneelles zo ontzettend opgelucht. Doordat ik door m’n schaamte, gene en angsten heen ging kon ik echt mezelf zijn. En dat gevoel is zo fijn…

Kortom: er is veel aan te doen, maar lastig blijft het wel… Heb je tips om struisvogelgedrag te tackelen, laat dan een reactie achter. 🙂

Startgewicht: 102,3 kg
Aangekomen (afgelopen 2 weken): 0,5 kg
Huidig gewicht: 91,3 kg
Totaal afgevallen: 10,9 kg
Streefgewicht: 75 kg

Advertenties

2 gedachtes over “Mijn strijd tegen de kilo’s (4): Struisvogelgedrag

  1. Vreselijk frustrerend is dat, als je niet afvalt en je weet ergens wel dat je er zelf iets aan doet, al doe je het niet bewust. Je bent echt goed bezig, want de inzichten zijn de eerste stap. Erover schrijven maakt je nog meer bewust. Je houden aan je plannen ook. Ik denk ook dat het makkelijker is als je lekkerder in je vel zit, dus doe vooral veel dingen waar je positieve energie van krijgt!

    Mijn grootste valkuil op gebied van eten was slecht plannen, niet altijd wat meenemen voor onderweg en dan ongezonde keuzes maken. Dat en gewoonweg teveel eten, ook van gezonde(re) dingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s