Mijn strijd tegen de kilo’s (5): Alles of niets

Ken je dat gevoel van keuzestress? Dat je EN/EN wilt in plaats van EN/OF? Ik ken dit gevoel ontzettend goed. Al van jongs af aan vind ik van alles ‘leuk’ en als ik iets nieuws ontdek dan wil ik er meteen helemaal induiken en er vanalles van weten. Op zich een positieve eigenschap, maar het probleem is dat ik heel veel leuk vind en dat betekent dat ik niet 100% voor al die dingen kan gaan. Dat is iets waar ik de laatste paar jaar enorm mee aan het stoeien ben en waar ik soms wel eens van baal. Ook bij eten speelt dit een rol. Ik vind ontzettend veel vette dingen lekker en dat maakt het soms best wel eens lastig om gezonde keuzes te maken. Plus dat daar bovenop komt dat ik dan de neiging kan hebben om heel veel te eten. Dit noem ik het alles-of-niets denken.

Een goed voorbeeld is een all-you-can-eat restaurant. Ik vermijd dit soort restaurants meestal, omdat ik het bij het zien van dat eten gewoon niet kan kiezen. Ik vind zoveel lekker! Ik zal dan ook niet zo snel een all-inclusive vakantie boeken, al zou dit voor mij afhankelijk zijn van de mensen met wie ik ernaar toe ga (oftewel: wie mij in toom kan houden ;)). Daarnaast vind ik het op vakantie veel leuker om zelf op zoek te gaan naar leuke restaurantjes. Toch komt het wel eens voor dat ik naar een all-you-can-eat restaurant ga. Met m’n oma’s verjaardag gaan we altijd naar zo’n restaurant en wat ik dan doe om ervoor te zorgen dat ik niet helemaal m’n boekje te buiten ga zijn de volgende dingen:

  • Ik probeer de dagen voor het restaurantbezoek er alvast over na te denken door een soort van mantra in m’n hoofd te planten: “ik hoef niet alles te eten, genoeg is genoeg”.
  • In het restaurant loop ik eerst een rondje om te verkennen wat er allemaal ligt, zodat ik daarna weloverwogen keuzes kan maken.
  • Als m’n bord leeg is, ga ik niet meteen een nieuw bord vullen maar wacht ik even.
  • Ik probeer de rest van de week zo normaal en gezond mogelijk te eten.

Ik eet sowieso teveel in zo’n restaurant, maar met dit soort ‘regels’ kan ik mezelf goed in toom houden. Ook verjaardagen zijn voor mij altijd momenten om me goed te blijven focussen. Het voordeel van verjaardagen van familie is dat ik vaak precies weet wat er komen gaat qua hapjes dus daar kan ik prima op anticiperen. De uitzondering zijn de verjaardagen van het gezin waarin ik ben opgegroeid. Heel toevallig viert m’n moeder vanavond haar verjaardag en dan eet ik sowieso teveel en te vet. Daar heb ik de rest van de week op geanticipeerd door zo gezond mogelijk te eten. Als laatste kan het helpen als ik met iemand van tevoren afspreek wat ik wel en niet eet op zo’n verjaardag. Die persoon kan me daar vervolgens op aanspreken.

Een laatste voorbeeld die ik kan geven van alles-of-niets gedrag zijn ongezonde dingen die ik in huis haal en ik vervolgens niet kan stoppen met eten, bijvoorbeeld chips. Ik haal tegenwoordig geen normale zakken meer in huis want die gaan gewoon leeg en vaak slokt het het grootste gedeelte van het aantal punten op die ik überhaupt op een dag heb. 😉 Daarom heb ik pas een grote zak met kleine zakjes gekocht. Die staat in de kelder beneden en daardoor ben ik niet in de verleiding om door te gaan met eten. Ik probeer dus om kleine hoeveelheden te kopen en soms moet ik ook gewoon de beslissing nemen om iets gewoon niet in huis te halen. Dat is misschien nog wel het beste! 😉

Kortom, er is genoeg waar ik me aan kan vasthouden in situaties van overdadig eten. 😉 Iemand nog meer tips? 🙂

Startgewicht: 102,3 kg
Afgevallen (afgelopen 2 weken): 0,4 kg
Huidig gewicht: 90,9 kg
Totaal afgevallen: 11,3 kg
Streefgewicht: 75 kg

Self Empowering Sunday (17): How to Change the World

Een paar weken geleden heb ik het 150-pagina tellende boekje How to Change the World gelezen van John-Paul Flintoff. Het is uitgebracht door The School of Life, een organisatie die meerdere boeken heeft uitgebracht met titels als: How to Find Fulfilling Work; How to Stay Sane; How to Thrive in the Digital Age; How to Worry Less about Money. Klik hier voor een lijstje met boeken.

De titel How to Change the World beloofde nogal wat en dit boek heeft absoluut mijn verwachtingen waargemaakt. Niet alleen worden er veel voorbeelden gegeven van hoe mensen de wereld hebben veranderd, maar de auteur geeft ook praktische handvatten gegeven over hoe je dat zelf kunt doen. Dit boek is wat mij betreft vooral een werkboek. Ik heb dit boek vrij snel uitgelezen, maar ik heb de intentie om dit boek nog een keer te lezen en om er dan ook echt mee aan de slag te gaan. Het eerste hoofdstuk gaat in de kern over de vraag: How can I, one individual in a world of billions, hope to change anything? Zoals ik vorige week ook al schreef over MH17: soms vraag je je af wat je in vredesnaam kan betekenen als individu. Dit boek bevestigt me in de hoop die ik heb dat ik, zelfs met de kleine dingen die ik doe, wat kan betekenen in de wereld. De auteur geeft Martin Luther King als voorbeeld. In de jaren 60 van de vorige eeuw was hij één van de belangrijkste gezichten van de burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten. Maar hij was vooral een spokesman en deed al het werk niet in zijn eentje. In die tijd waren er steeds meer mensen die zich verzetten tegen discriminatie. Een quote van Diane Nash, die in 1959 sit-ins coördineerde in restaurants in Nashville waar alleen witte mensen mochten eten, vat het goed samen:

Martin was not the leader. He was the spokesman, a very competent, eloquent spokesman. He was a great man. But if people think of him as superhuman or a saint, then when something needs to be changed they are tempted to say, ‘I wish we had a leader like Martin Luther King today.’ People need to know that it was just people like themselves who thought up the strategies and managed the movement. Charismatic leadership had not freed us and it never will, because freedom is, by definition, people realizing that they are their own leaders.

Naast deze bemoedigende gedachte, die regelmatig terugkomt in het boek, gaat het in op vragen als: wat wil ik veranderen, wat voor skills en ervaring heb ik in huis en hoe kan ik dit ook echt gaan doen? Het boek sluit af met een lijst met 198 vreedzame acties, bedacht door Gene Sharp in zijn boek The Politics of Nonviolent Actions, Part II: The Methods of Nonviolent Action. Het zijn activiteiten die vallen onder categorieën als: kunst, bewustwording, boycotts enzovoorts. Echt een tof boek dus waar ik hopelijk mee aan de slag kan gaan.

Mijn strijd tegen de kilo’s (4): Struisvogelgedrag

De laatste tijd gaat het wat afvallen betreft niet echt lekker. Dat zie je ook terug aan wat ik afgevallen en aangekomen ben de afgelopen weken. Het gaat letterlijk met ups en downs. Ik zit inmiddels bijna drie jaar bij Weight Watchers (WW) en heb daardoor veel inzichten opgedaan over mijn persoonlijke valkuilen. Ik wil daar deze week en de komende weken wat dieper op ingaan.

Eén van die valkuilen is: struisvogelgedrag. Dat is eigenlijk ook waar het hele WW avontuur mee is begonnen. M’n moeder is destijds degene geweest die me wakker heeft geschud over m’n ongezonde eetgedrag. En nog steeds heb ik vaak de neiging om m’n kop in het zand te steken. Iets wat ik heel goed kan is namelijk ‘gewoon’ ergens niet aan denken. Dat werkt niet altijd, maar ik kan me soms heel goed afsluiten voor vervelende gedachten of ze ergens in een kamertje ‘achterin m’n hoofd’ opsluiten. Dat is soms handig en fijn, maar het kan ook vervelende bijeffecten hebben. Ik heb bijvoorbeeld wel eens gehad dat ik een nare situatie probeerde te vergeten en op de korte termijn werkte dat, maar een half jaar later kwam het als een boemerang terug in m’n gezicht en had ik er net zo hard last van. Ik heb sowieso snel de neiging om me af te sluiten, ook voor mensen. Het is zo makkelijk om gewoon thuis te zijn en te blijven en verder het contact met anderen niet op te zoeken. Tegelijkertijd ben ik iemand die graag mensen om zich heen heeft en niet te lang alleen wil zijn. Dat is iets waar ik op het moment mee worstel. Ik vind het soms toch best lastig om met iemand af te spreken, terwijl dat eigenlijk heel simpel is.

Struisvogelgedrag zorgt ervoor dat ik me ‘verstop’ voor m’n negatieve gevoelens. Als ik bijvoorbeeld ontevreden ben over hoeveel ik ben afgevallen of als ik weet dat ik teveel heb gegeten, dan komen er vervelende gevoelens omhoog. Die gevoelens probeer ik dan te blokkeren. Gevolg: ik ga gewoon door met ongezond eten en denk niet aan de negatieve consequenties. De dag erna kan ik me namelijk nogal opgeblazen en ‘vet’ voelen en dat is vaak echt niet handig, ook omdat ik dan soms juist net een feestje heb waardoor ik minder van het lekkere eten kan genieten.

Toch zijn er zeker oplossingen te noemen, namelijk:

  • Plannen wat ik eet. Aan het begin van het weekend bedenk ik wat ik nodig heb qua eten en maak ik een boodschappenlijstje. Ik probeer het aantal bezoeken aan de supermarkt altijd te beperken tot zo min mogelijk. En aan het begin van de dag vul ik via de WW website alvast zoveel mogelijk in wat ik ga eten.
  • Opschrijven wat ik eet. Dit is een ontzettend belangrijk onderdeel van WW en het zorgt ervoor dat ik me bewust blijf van wat ik eet. Hier ga ik wel regelmatig de fout in: ik heb nog steeds regelmatig de neiging om dingen te ‘vergeten’ op te schrijven. Ik geef toe: ik heb weinig smoesjes. Via de website van WW kun je vrijwel alles invullen. De catalogus is enorm uitgebreid en er is ook een restaurantboekje waarin verschillende producten en menu’s genoemd staan die je nuttigt bij een restaurant of andere gelegenheid.
  • Eén keer per week op de weegschaal, al dan niet bij WW zelf.
  • Met vrienden afspreken. Afgelopen donderdag had ik afgesproken met een groepje vrienden die ik bij toneellessen vorig jaar heb leren kennen en ik kreeg er zo ontzettend veel energie van. Het is fijn om contact te hebben mensen die oprecht geïnteresseerd in je zijn.
  • Toneelspelen en zingen. M’n toneellessen van vorig jaar hebben me heel erg geholpen bij het uit m’n schulp komen en mezelf uitdagen om mezelf te laten zien. Het was niet makkelijk en soms ook ontzettend genant, maar met behulp van de dingen die ik heb geleerd van Brené Brown (zie volgende punt) heb ik het aangedurfd om dit te doen.
  • De boeken van Brené Brown (opnieuw) lezen. Haar boeken en TED talks waren enorme eye openers voor mij. Door je open en kwetsbaar op te stellen, hoe lastig dat soms ook kan zijn, ben je op de lange termijn beter uit en voel je je achteraf veel beter. Daarom voelde ik me na afloop van elke toneelles zo ontzettend opgelucht. Doordat ik door m’n schaamte, gene en angsten heen ging kon ik echt mezelf zijn. En dat gevoel is zo fijn…

Kortom: er is veel aan te doen, maar lastig blijft het wel… Heb je tips om struisvogelgedrag te tackelen, laat dan een reactie achter. 🙂

Startgewicht: 102,3 kg
Aangekomen (afgelopen 2 weken): 0,5 kg
Huidig gewicht: 91,3 kg
Totaal afgevallen: 10,9 kg
Streefgewicht: 75 kg