MH17

10451061_10154389846565263_2856203664327211973_n Disclaimer: met deze blog post wil ik vertellen hoe ik de afgelopen week heb ervaren en ik besef daarbij dat mijn eigen gevoelens en emoties in schril contrast staan tot wat de nabestaanden van de slachtoffers moeten ervaren. Maar uiteindelijk kan ik in dit soort situaties alleen over m’n eigen ervaringen vertellen en ik wil dit toch graag met jullie delen.

Vandaag is een dag van nationale rouw, een dag om de 298 slachtoffers van de vliegtuigramp te gedenken. Ook op m’n werk waren we om vier uur ’s middags één minuut stil en dat vond ik erg indrukwekkend. Elk jaar worden er op 4 mei twee minuten stilte in acht genomen om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te herdenken. Ik moet heel eerlijk zijn: ik voel er heel weinig bij. Het is zo moeilijk voor te stellen dat hier ooit oorlogen zijn geweest dat ik maar weinig emoties ervaar bij die twee minuten stilte. MH17 heeft dat zoveel dichterbij gebracht en dat besefte ik me toen ik gisteren iemand hoorde zeggen dat deze ramp een conflictsituatie veel tastbaarder heeft maakt. We leven hier in Nederland natuurlijk nog steeds zonder oorlog, maar doordat de MH17 letterlijk in een conflictsituatie terecht is gekomen heb ik een glimp opgevangen van hoe het moet zijn om in een conflictsituatie te leven. Het kernwoord? Inleving.
De afgelopen week vond ik heftig. Ik volgde donderdag tot en met na middernacht obsessief het nieuws en vrijdagavond brak ik. Ik begon me namelijk voor te stellen hoe het geweest moet zijn in het vliegtuig en door wat voor hel de nabestaanden nu gaan. Hoe zou het zijn als er dierbaren van mij in dat vliegtuig zaten? Ik kende geen van de slachtoffers direct, maar het kwam al best dichtbij dat ik verscheidene mensen ken die of één van de slachtoffers kenden of die iemand kenden die weer iemand kenden die op de vlucht zat. Eén van die slachtoffers is Pim de Kuijer, lobbyist bij Stop Aids Now!. Ik kende hem niet persoonlijk, maar was hem wel eens tegengekomen bij een borrel toen ik nog bij WO=MEN werkte. Dat alleen al zorgt ervoor dat het dichterbij komt en dat dit het op de één of andere manier tastbaarder maakt. En elk persoonlijk verhaal over weer een ander slachtoffer raakt me zo ontzettend diep. Al die slachtoffers waren van onschatbare waarde voor hun dierbaren, maar ook voor de wereld. Denk bijvoorbeeld aan de ruim 100 aids onderzoekers en activisten die in het vliegtuig zaten. Al die kennis die zij vertegenwoordigen is nu weg…

Tegelijkertijd kan ik me erg schuldig voelen dat dit me zo ontzettend diep raakt en sommige andere ellende op de wereld niet. Maar hoe egoistisch het nu ook mag klinken: juist omdat er zoveel Nederlanders op de vlucht zaten maakt dat het zo dichtbij komt. Het zijn mensen die net als ik dezelfde taal spraken en in hetzelfde land leefden en dat schept toch een band. En zoals ik eerder al zei: MH17 heeft conflictsituaties, maar ook andere ellende tastbaarder gemaakt. Daardoor ben ik nu ook erg verdrietig over de situatie in Gaza en het feit dat er weer een Libische vrouwenrechtenactiviste is doodgeschoten. Het deed me weer eens beseffen: ellende is er op elk moment van de dag. En ik vroeg me af: waarom is deze wereld zo ontzettend fucked up? Waarom moeten er zoveel mensen sterven om onzinnige redenen? En wat kan ik er in m’n eentje nou aan doen? En waar heb ik het aan verdiend dat ik het zo freaking goed heb hier? Op dit soort momenten kan ik veel troost halen uit de woorden van anderen en twee ervan wil ik graag met jullie delen. De kern van beide teksten: liefde gaat boven alles en ook met kleine acties kun je verschil maken in deze wereld. Om maar eens een quote te gebruiken uit het boek Cloud Atlas van David Mitchell (nog niet gelezen, maar ik heb de film al wel gezien): “My life amounts to no more than one drop in a limitless ocean. Yet what is any ocean, but a multitude of drops?”

Dit is de eerste tekst die ik graag met jullie wil delen:

Nederland is gedompeld in verdriet en ongeloof. Waarom -vragen en urgente gebeden om vrede en verzoening wisselen scheldkanonnades af op Facebook. Vragen om verdraagzaamheid staan onder uitingen van woede en frustratie. En gek genoeg… het is allemaal zo voorstelbaar.
Op de dag dat Israel met grondtroepen Gaza binnentrekt wordt een vliegtuig uit de lucht geschoten. En op diezelfde dag wordt in Lybie de tweede prominente vrouwenactivist in twee weken in koele bloede vermoord. En ook op diezelfde dag is er overal op de wereld diep leed dat ons niet bereikt. Van de ontvoerde meisjes in Nigeria tot de vrouwen die deze nacht worden verkracht als oorlogsbuit en de moeder die haar kind ziet sterven aan een ziekte die te voorkomen was.

Facebook staat vol met uitingen van onmacht en verdriet en met ruzies over welk leed het meeste aandacht moet krijgen. En in die ruzies wordt nieuwe onverdraagzaamheid geboren.

Ik kijk ernaar en zie door alle reacties heen één grote noemer: tomeloos verdriet omdat er dingen gebeuren die niet mogen gebeuren, die niet moeten gebeuren. Dingen die gebeuren omdat mensen het andere mensen aandoen. Dat die dingen gebeuren en jij je klein en machteloos voelt omdat je niets kunt doen. Omdat je je vuisten wilt ballen maar niet weet wat dan. Omdat je bang wordt van ijskoud geweld, van belangen die totaal voorbij gaan aan wie al die mensen, al die kinderen zijn voor andere mensen. Omdat oorlog en vliegtuigen neerschieten het tegenovergestelde is van liefde, dromen, van weten dat het goed komt. Omdat dan de muziek stopt en het licht dooft.

En ik zie hoe mensen verschillend omgaan met dat verdriet. Erdoor overspoeld worden of er hard voor weg hollen. Er in meebewegen of er meer op stapelen. Het passen in eerder weten, of het ervaren van de eerste diepe kras in hun vertrouwen in later en beter, of het neerknallen op facebook.

En dan wordt het stil.
Maar daar mag het niet stoppen.

Ooit leerde ik, midden in een oorlog, dat je moet blijven zoeken naar de kleine gebaren, de kleine tekenen van hoop. Dat je daar moet beginnen te kijken, naar een klein vlammetje dat de nacht verlicht. Dat moet je doen, anders word je gek of wint de duisternis het van het licht.

Blijven zoeken naar een hand om te pakken, een gebed uit te spreken, een handtekening te zetten, een gift over te maken, een lied te zingen tegen de duisternis in. Want alleen als we dat doen kunnen we ervoor zorgen dat de duisternis niet wint. En wanneer we blijven kijken naar mensen die iets doen voor andere mensen zodat ze heel kunnen worden, tegen alle verdrukking in.

Laat de onmacht het niet winnen. Al voel je je nog zo klein. Jouw zoeken naar licht in de duisternis en tekenen van hoop is wat de wereld nodig heeft. Nu én later.

Elise Kant, werkzaam bij ICCO en ze was een jaar geleden mijn stagebegeleider

Dit is de tweede en laatste tekst die ik met jullie wil delen:

Through this great pain, through all the devastation, through the terrible fate of nations, I plea to all not to hate – hate no one. Stand in unity, one-by-one, in grace and human understanding. Say no to war, support peace. Rule of Law, Democracy, Human Rights: none of these form final solutions. They are mere instruments in what exists on a deeper account: being true at heart, sharing kindness and love, understanding and acceptance in abundance. Care for all living beings on the planet – animals, nature and people the like. Do not listen to warmongers who opt for devastation above unity and harmony. Use the depth of your inner soul as your sole guidance. Be the purest of hearts, be brave, stand strong.
Caecilia van Peski, OVSE waarnemer (onder andere)
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s