MH17

10451061_10154389846565263_2856203664327211973_n Disclaimer: met deze blog post wil ik vertellen hoe ik de afgelopen week heb ervaren en ik besef daarbij dat mijn eigen gevoelens en emoties in schril contrast staan tot wat de nabestaanden van de slachtoffers moeten ervaren. Maar uiteindelijk kan ik in dit soort situaties alleen over m’n eigen ervaringen vertellen en ik wil dit toch graag met jullie delen.

Vandaag is een dag van nationale rouw, een dag om de 298 slachtoffers van de vliegtuigramp te gedenken. Ook op m’n werk waren we om vier uur ’s middags één minuut stil en dat vond ik erg indrukwekkend. Elk jaar worden er op 4 mei twee minuten stilte in acht genomen om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te herdenken. Ik moet heel eerlijk zijn: ik voel er heel weinig bij. Het is zo moeilijk voor te stellen dat hier ooit oorlogen zijn geweest dat ik maar weinig emoties ervaar bij die twee minuten stilte. MH17 heeft dat zoveel dichterbij gebracht en dat besefte ik me toen ik gisteren iemand hoorde zeggen dat deze ramp een conflictsituatie veel tastbaarder heeft maakt. We leven hier in Nederland natuurlijk nog steeds zonder oorlog, maar doordat de MH17 letterlijk in een conflictsituatie terecht is gekomen heb ik een glimp opgevangen van hoe het moet zijn om in een conflictsituatie te leven. Het kernwoord? Inleving.
De afgelopen week vond ik heftig. Ik volgde donderdag tot en met na middernacht obsessief het nieuws en vrijdagavond brak ik. Ik begon me namelijk voor te stellen hoe het geweest moet zijn in het vliegtuig en door wat voor hel de nabestaanden nu gaan. Hoe zou het zijn als er dierbaren van mij in dat vliegtuig zaten? Ik kende geen van de slachtoffers direct, maar het kwam al best dichtbij dat ik verscheidene mensen ken die of één van de slachtoffers kenden of die iemand kenden die weer iemand kenden die op de vlucht zat. Eén van die slachtoffers is Pim de Kuijer, lobbyist bij Stop Aids Now!. Ik kende hem niet persoonlijk, maar was hem wel eens tegengekomen bij een borrel toen ik nog bij WO=MEN werkte. Dat alleen al zorgt ervoor dat het dichterbij komt en dat dit het op de één of andere manier tastbaarder maakt. En elk persoonlijk verhaal over weer een ander slachtoffer raakt me zo ontzettend diep. Al die slachtoffers waren van onschatbare waarde voor hun dierbaren, maar ook voor de wereld. Denk bijvoorbeeld aan de ruim 100 aids onderzoekers en activisten die in het vliegtuig zaten. Al die kennis die zij vertegenwoordigen is nu weg…

Tegelijkertijd kan ik me erg schuldig voelen dat dit me zo ontzettend diep raakt en sommige andere ellende op de wereld niet. Maar hoe egoistisch het nu ook mag klinken: juist omdat er zoveel Nederlanders op de vlucht zaten maakt dat het zo dichtbij komt. Het zijn mensen die net als ik dezelfde taal spraken en in hetzelfde land leefden en dat schept toch een band. En zoals ik eerder al zei: MH17 heeft conflictsituaties, maar ook andere ellende tastbaarder gemaakt. Daardoor ben ik nu ook erg verdrietig over de situatie in Gaza en het feit dat er weer een Libische vrouwenrechtenactiviste is doodgeschoten. Het deed me weer eens beseffen: ellende is er op elk moment van de dag. En ik vroeg me af: waarom is deze wereld zo ontzettend fucked up? Waarom moeten er zoveel mensen sterven om onzinnige redenen? En wat kan ik er in m’n eentje nou aan doen? En waar heb ik het aan verdiend dat ik het zo freaking goed heb hier? Op dit soort momenten kan ik veel troost halen uit de woorden van anderen en twee ervan wil ik graag met jullie delen. De kern van beide teksten: liefde gaat boven alles en ook met kleine acties kun je verschil maken in deze wereld. Om maar eens een quote te gebruiken uit het boek Cloud Atlas van David Mitchell (nog niet gelezen, maar ik heb de film al wel gezien): “My life amounts to no more than one drop in a limitless ocean. Yet what is any ocean, but a multitude of drops?”

Dit is de eerste tekst die ik graag met jullie wil delen:

Nederland is gedompeld in verdriet en ongeloof. Waarom -vragen en urgente gebeden om vrede en verzoening wisselen scheldkanonnades af op Facebook. Vragen om verdraagzaamheid staan onder uitingen van woede en frustratie. En gek genoeg… het is allemaal zo voorstelbaar.
Op de dag dat Israel met grondtroepen Gaza binnentrekt wordt een vliegtuig uit de lucht geschoten. En op diezelfde dag wordt in Lybie de tweede prominente vrouwenactivist in twee weken in koele bloede vermoord. En ook op diezelfde dag is er overal op de wereld diep leed dat ons niet bereikt. Van de ontvoerde meisjes in Nigeria tot de vrouwen die deze nacht worden verkracht als oorlogsbuit en de moeder die haar kind ziet sterven aan een ziekte die te voorkomen was.

Facebook staat vol met uitingen van onmacht en verdriet en met ruzies over welk leed het meeste aandacht moet krijgen. En in die ruzies wordt nieuwe onverdraagzaamheid geboren.

Ik kijk ernaar en zie door alle reacties heen één grote noemer: tomeloos verdriet omdat er dingen gebeuren die niet mogen gebeuren, die niet moeten gebeuren. Dingen die gebeuren omdat mensen het andere mensen aandoen. Dat die dingen gebeuren en jij je klein en machteloos voelt omdat je niets kunt doen. Omdat je je vuisten wilt ballen maar niet weet wat dan. Omdat je bang wordt van ijskoud geweld, van belangen die totaal voorbij gaan aan wie al die mensen, al die kinderen zijn voor andere mensen. Omdat oorlog en vliegtuigen neerschieten het tegenovergestelde is van liefde, dromen, van weten dat het goed komt. Omdat dan de muziek stopt en het licht dooft.

En ik zie hoe mensen verschillend omgaan met dat verdriet. Erdoor overspoeld worden of er hard voor weg hollen. Er in meebewegen of er meer op stapelen. Het passen in eerder weten, of het ervaren van de eerste diepe kras in hun vertrouwen in later en beter, of het neerknallen op facebook.

En dan wordt het stil.
Maar daar mag het niet stoppen.

Ooit leerde ik, midden in een oorlog, dat je moet blijven zoeken naar de kleine gebaren, de kleine tekenen van hoop. Dat je daar moet beginnen te kijken, naar een klein vlammetje dat de nacht verlicht. Dat moet je doen, anders word je gek of wint de duisternis het van het licht.

Blijven zoeken naar een hand om te pakken, een gebed uit te spreken, een handtekening te zetten, een gift over te maken, een lied te zingen tegen de duisternis in. Want alleen als we dat doen kunnen we ervoor zorgen dat de duisternis niet wint. En wanneer we blijven kijken naar mensen die iets doen voor andere mensen zodat ze heel kunnen worden, tegen alle verdrukking in.

Laat de onmacht het niet winnen. Al voel je je nog zo klein. Jouw zoeken naar licht in de duisternis en tekenen van hoop is wat de wereld nodig heeft. Nu én later.

Elise Kant, werkzaam bij ICCO en ze was een jaar geleden mijn stagebegeleider

Dit is de tweede en laatste tekst die ik met jullie wil delen:

Through this great pain, through all the devastation, through the terrible fate of nations, I plea to all not to hate – hate no one. Stand in unity, one-by-one, in grace and human understanding. Say no to war, support peace. Rule of Law, Democracy, Human Rights: none of these form final solutions. They are mere instruments in what exists on a deeper account: being true at heart, sharing kindness and love, understanding and acceptance in abundance. Care for all living beings on the planet – animals, nature and people the like. Do not listen to warmongers who opt for devastation above unity and harmony. Use the depth of your inner soul as your sole guidance. Be the purest of hearts, be brave, stand strong.
Caecilia van Peski, OVSE waarnemer (onder andere)

Mijn strijd tegen de kilo’s (3): Weight Watchers (vervolg)

Vorig week beloofde ik meer te vertellen over telvrije dagen en het sociale aspect van Weight Watchers (WW). De naam zegt het al: telvrije dagen zijn dagen waarop ik geen punten hoef te tellen. Dat betekent niet dat ik zomaar vanalles mag eten. Tijdens zo’n dag mag je alleen producten met het ‘groene logo’ eten. Dat zijn vitale producten met vaak veel eiwitten, waar je sneller vol van raakt dan voedingsmiddelen zonder het groene logo. Een aantal voorbeelden:

  • Aardappelen
  • Roggebrood en bepaalde merken brood zoals het extra volkoren brood van de Aldi
  • Pasta
  • Eieren, yoghurt met 0% vet, Griekse yoghurt met 0% vet
  • Quorn, sojabrokjes
  • Gamba’s, garnalen, tilapia, zalm
  • Kipfilet, kalkoenfilet, biefstuk
  • Vers fruit en verse groenten

Het voordeel van een telvrije dag is niet alleen het niet te hoeven tellen, maar ook dat je door zo’n dag leert wanneer je vol zit. Daarnaast mag je op zo’n dag alleen ‘groene’ producten en eet je daardoor geen ‘slechte’ dingen. En je eet automatisch veel minder in punten. Ik heb ze namelijk een keer geteld en het waren er een stuk minder dan op een teldag. Toch is het lang geleden dat ik een telvrije dag heb gedaan. Vooral omdat ik er niet echt meer aan denk, maar ook omdat er enige planning aan vooraf gaat. Een telvrije dag doe ik het liefste als ik thuis ben, zodat ik ook in kan spelen op het volle of niet-volle gevoel dat ik heb. Sinds begin van dit jaar worden mensen die starten met WW aangemoedigd om een aantal weken te werken met Powerstart. Ik kwam er pas achter dat dit eigenlijk gewoon telvrije dagen zijn, met de uitzondering dat je bij Powerstart wel gewoon gebruik kunt maken van extraatjes (oftewel: niet-‘groene’ producten). Na een aantal weken stappen ook die mensen over op tellen.

Daarnaast is het sociale aspect van WW ontzettend belangrijk voor mij. Er is de mogelijkheid om WW volledig online te volgen, maar ik ga regelmatig naar een cursus. Deze cursussen worden door het hele land gegeven en in veel steden ook op verschillende avonden. Ik ben bijvoorbeeld een keer in Den Haag naar een cursus geweest. In Utrecht zijn er cursussen op maandag-, dinsdag- en woensdagavond. Vanaf een half uur voordat de cursus daadwerkelijk begint komt iedereen binnen om zich te wegen. Voor mij is dat altijd weer een belangrijk moment. Vlak voordat ik op de weegschaal ga staan schieten alle momenten door m’n hoofd waarop ik een slechte keus heb gemaakt wat betreft eten. En soms valt het mee en soms valt het tegen. De weegschaal is een goede graadmeter van hoe ik het doe, al zegt het niet altijd iets. M’n hormonen spelen soms ook een belangrijke rol: als ik ongesteld ben hou ik veel vocht vast en kan het zomaar zijn dat er in een week tijd ineens 3 kilo bij is gekomen. Gelukkig is dat de week erna er gewoon weer af. 😉 Vaak drukt het wegen me met de neus op de feiten en dat is iets wat ik echt nodig heb. Overigens is er tijdens dat half uur voorafgaand aan de cursus de mogelijkheid om producten te kopen in de WW ‘winkel’. Ze verkopen allerlei voedingsmiddelen, kookboeken en handige hulpmiddelen. Soms koop ik wat, maar ze hebben nog geen pinautomaat en vaak heb ik geen contant geld in m’n portemonnee.

Tijdens de cursus zelf wordt er een bepaald onderwerp behandeld door de coach. Dat kan vanalles zijn. Deze week was het thema: Wereldkeukens (in verband met de vakantie). Ook thema’s als bewegen, eiwitten en doorzettingsvermogen zijn langs gekomen. Het is tijdens zo’n cursus altijd fijn om tips te krijgen van medecursisten. Toch moet ik zeggen dat ik tegenwoordig niet altijd meer blijf voor de cursus zelf. Aangezien ik al een aantal jaren meedraai heb ik al veel onderwerpen langs zien komen dus veel onderwerpen zijn voor mij niet nieuw meer. Bovendien heb ik een drukke werkweek dus het hangt er vanaf hoe druk ik ben en hoe interessant het onderwerp is of ik blijf. Soms ga ik alleen naar binnen voor het wegen. Ik probeer de laatste tijd weer elke week te gaan, maar ik sla ook wel eens over. Zeker als het effe niet lekker is gegaan met afvallen heb ik de neiging om m’n kop in het zand te steken en één of meerdere keren over te slaan. Gelukkig is het me tot nog toe altijd gelukt om weer te gaan, mede doordat ik weet dat dit één van m’n valkuilen is.

Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat het bijna drie jaar geleden is dat ik ben begonnen met WW. Daar schaam ik me aan de ene kant best wel voor, want ik zit nog steeds niet op m’n streefgewicht en val nog regelmatig terug in oud gedrag. Ik heb namelijk ook op een gegeven moment op bijna 18 kilo gewichtsverlies gestaan, maar nu zit een deel daarvan er gewoon weer aan. Toch ben ik ook best trots dat ik ondanks dat ik nog wel eens terugval nog steeds trouw naar Weight Watchers ga en blijf vasthouden aan m’n doel. Het schijnt zo te zijn dat het zelfs beter is om langzaam af te vallen, dus daar hou ik me dan maar aan vast. 😉 Ik was trouwens vergeten om m’n streefgewicht te vermelden: dat is 75 kilo. Al ben ik al heel erg blij als ik onder de 80 kilo kom, dan zit ik namelijk op een gezond BMI.

Aan Weight Watchers hangt overigens wel een prijskaartje. Dat is voor mij ook het directe nadeel van er zo lang over doen om m’n streefgewicht te bereiken. 😉 Maar m’n gezondheid is dat geld zeker waard. 🙂 De prijzen (ik heb de Combipas):

Inschrijfkosten cursus: €15
Entree cursus: €12 per keer
Weight Watchers Online: €15,95 per maand (exclusief eenmalige inschrijfkosten van €29,95)
Combipas (onbeperkt toegang tot WW cursussen + onbeperkt toegang tot de website en app): €39

Startgewicht: 102,3 kg
Deze week afgevallen: 0,6 kg
Huidig gewicht: 90,9 kg
Totaal afgevallen: 11,4 kg
Streefgewicht: 75 kg

Self Empowering Sunday (16): I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free

Een paar weken geleden was ik met vriendinnen een weekend in Parijs. Wat een fantastische stad, Parijs heeft echt m’n hart gestolen. Tijdens dat weekend bezochten we Musée d’Orsay, een museum met onder andere een mooie collectie impressionistische schilderijen. Zelf heb ik weinig met musea. Als ik in een museum ben en ik kijk naar een schilderij, dan vind ik dat mooi en ontzettend knap dat iemand dat zo heeft kunnen creëren. Maar daar blijft het bij en meer voel ik er gewoon echt niet bij. Eén van m’n vriendinnen probeerde uit te leggen wat een mooi schilderij met haar kan doen en hoe diep het haar kan raken. Dat gevoel heb ik totaal niet met kunst, maar wel met muziek. Eén keer in de zoveel tijd komt er een lied voorbij die me ontzettend raakt en waar ik het liefst in zou willen gaan wonen. Een paar weken geleden kwam ik zo’n lied tegen, namelijk I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free. Op Spotify zag ik dat Emeli Sandé, waar ik een paar maanden geleden ook over blogde, een live-album heeft. Deze cd is opgenomen in de Royal Albert Hall in Londen en ik werd getrokken door de titel van dit lied.

Dit gospel en jazzlied is in de jaren 60 van de vorige eeuw geschreven door Billy Taylor en Dick Dallas. Het werd als I Wish I Knew opgenomen in 1963 voor het album Right Here, Right Now van Billy Taylor. Het is vooral bekend geworden in de uitvoering van Nina Simone, die het in 1967 opnam voor haar album Silk & Soul. Om wat meer te kunnen vertellen over waar dit lied voor mij over gaat en wat het voor mij betekent, kun je hieronder de tekst lezen:

I wish I knew how
It would feel to be free
I wish I could break
All the chains holding me
I wish I could say
All the things that I should say
Say ‘em loud say ‘em clear
For the whole round world to hear

I wish I could share
All the love that’s in my heart
Remove all the bars
That keeps us apart
I wish you could know
How it feels to be me
Then you’d see and agree
Every man should be free

I wish I could live
Like I’m longin’ to live
I wish I could give
All I’m longin’ to give
I wish I could do
All the things that I should do
Though I’m way overdue
I’d be starting anew.

I wish I could be like a bird in the sky
How sweet it would be
If I found out I could fly
I’d soar to the sun
And look down on the sea
And you’ll see and agree
oh yes you’ll see and agree
oh yes you’ll see and agree
That every man should be free
Oh every man should be free (8x)

Dit is zoals Emeli Sandé het heeft gezongen. Het einde verschilt qua tekst namelijk een beetje van de Nina Simone versie. De eerste associatie die ik met dit nummer had was slavernij en dan vooral de slavernij zoals die zich in de 18e en 19e eeuw van de Verenigde Staten (VS) voordeed. Ik las op Wikipedia dat dit lied heel belangrijk is geweest voor de burgerrechtenbeweging in het VS van de jaren zestig van de vorige eeuw. Het lied zelf is al bijzonder, maar wetende dat dit inderdaad een belangrijke rol heeft gespeeld in de geschiedenis maakt het extra bijzonder. Het is een lied dat ik alleen al om die reden waarschijnlijk m’n hele leven met me mee zal dragen. Door dit lied voel ik de urgentie om te vechten voor mensenrechten.

Tegelijkertijd vind ik het een universeel lied over innerlijke slavernij. Ik denk dat iedereen zich daarom in (een deel van) de tekst zal herkennen. Ook ik heb wel eens het gevoel dat ik een slaaf ben van m’n angsten en dat ik daarom niet zeg wat ik eigenlijk wil zeggen. Ook ik vind het lastig om de liefde die ik voel te delen met anderen. Toch spreekt er uit de verlangens die worden geuit in het lied vooral heel erg veel hoop. In de uitvoering van Emeli Sandé ervaar ik dat ook echt zo: aan de ene kant is het tragisch, maar de hoop overstijgt dat gevoel van tragiek. Emeli sluit het lied heel mooi af met de zin die het hele lied voor mij samenvat: “Every man should be free”. En ze zingt die zin maar liefst 9 keer, met zo ontzettend veel passie en een fijn achtergrondkoortje waardoor je er een echt gospelgevoel bij krijgt. Geniet op deze zondag daarom van deze parel. 🙂