Tienduizend kinderen

Ik ben boos en verdrietig. Wat is er gebeurd? Door middel van de christelijke ontwikkelingsorganisatie World Vision is het mogelijk om een kind in een ontwikkelingsland te sponsoren. Ik heb zelf jarenlang met m’n moeder een meisje uit Nicaragua gesponsord via Compassion. Hiermee ondersteun je meteen ook het gezin en de gemeenschap waarin het kind opgroeit. Ik heb zelf gezien wat het effect is van de ca. 30 euro die we maand stortten; ik heb haar een paar jaar geleden bezocht. Helaas is het sponsorship vanuit haar kant beëindigd, omdat ze samen wilde gaan wonen met haar vriendje. Dat is iets waar ik me best zorgen over maak, omdat ze pas 14 jaar was (dat was vorig jaar). Toch hoop ik dat het iets heeft gedaan.

Een aantal weken geleden kwam World Vision U.S.A. met een statement rondom het homohuwelijk. Blijkbaar werd er van ze gevraagd om daar iets over te zeggen. Vóór het statement uitkwam namen ze alleen mensen in dienst die christen zijn en ze mochten geen seks voor het huwelijk hebben. Mensen die getrouwd zijn met iemand van hetzelfde geslacht waren niet welkom. Met het statement gaven ze aan geen standpunt te hebben over het homohuwelijk, omdat ze vonden dat dat niet hun taak is maar wel verwelkomden ze als werknemers christenen die getrouwd zijn met iemand van hetzelfde geslacht. Als reactie daarop besloten veel christenen het sponsoren van ‘hun’ kinderen stop te zetten. World Vision voelde zich genoodzaakt hun statement terug te trekken, wat betekent dat die mensen toch niet welkom zijn om voor ze te komen werken. Ergens snap ik het wel: enorm veel kinderen zijn hun sponsors verloren, maar liefst… schrik niet… 10.000! Ik kan het niet anders zeggen dan in het Engels: I can’t wrap my head around it. Ik was al boos, maar het kwam eigenlijk nog dichterbij toen ook Nederlandse christenen zich op social media in het debat zijn gaan mengen. Dat kwam vooral naar aanleiding van een blog op de website van de EO van Antonie Fountain, een prominente Nederlandse christen. Zoals hij in z’n blog schrijft is hij binnen evangelische kringen één van de weinigen die voor het homohuwelijk zijn. Maar dat is niet zijn belangrijkste punt. Zijn punt is dat iedereen hierbij verloren heeft, maar de kinderen nog het meest. Ik ben het helemaal met hem eens. De fout die ik daarna gemaakt heb is om te kijken hoe mensen hierop reageerden op Facebook en er zelf op te gaan reageren. Ik had echt beter moeten weten, want ik heb eerder reacties gelezen van christenen op triviale onderwerpen. Door het lezen van die reacties werd ik eigenlijk nog bozer. Waarom?

1. We hebben het hier over 10.000 kinderen. 10.000! Ik vraag me echt af of de christenen die hun sponsoring hebben stopgezet stil stonden bij de consequenties die dit heeft voor de kinderen en hun familie en gemeenschap. Hoe ga je dat die kinderen uitleggen? Dat is ook de vraag die ik aan een aantal christenen op Facebook heb gesteld. Maar helaas hebben deze christenen het niet over de kinderen maar over bijbelteksten waarin staat dat je mensen moet behoeden voor zonde want dát is liefde. Er was zelfs iemand die het vooral ook heel erg vond voor de mensen die hun sponsoring stop hebben gezet en het feit dat ze zoveel kritiek over zich heen krijgen. Pardon?! Wat mij betreft is er één bijbelgedeelte dat de bijbel samenvat en waaraan je de dingen die je doet kunt toetsen:

Om hem [Jezus] op de proef te stellen vroeg een van hen, een wetgeleerde: ‘Meester, wat is het grootste gebod van de wet?’ Hij antwoordde: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat.’ (Matteüs 22: 35-40)

Ik zie christenen die met bijbelteksten ‘smijten’ om hun gelijk te halen als moderne schriftgeleerden. Jezus was juist kritisch op deze schriftgeleerden. Dit waren mannen die veel wisten over de Torah (de eerste vijf boeken van de bijbel) en die vooral bezig waren met het naleven van regels. Ze hadden daardoor het gevoel dat ze het wel erg goed deden en juist daarom was Jezus kritisch. God kijkt uiteindelijk naar wat er in je hart leeft en niet hoeveel regels je naleeft.

2. Tegelijkertijd doet het me verdriet om te bedenken hoe christelijke homo’s zich moeten voelen. Ik heb een blog gelezen van iemand die homo is en christen en één van de dingen die hij zegt is:

I’ve been sitting in a swell of sad for a couple of hours, because this is what I’m hearing: No, you aren’t even worthy to serve hungry children. You are so deeply unwanted that I will let a child die if it keeps you away from me. From us. From the body of Christ. I will spare no life if it keeps you far away.

Door de reacties van christenen op homoseksualiteit lijkt het wel alsof dit een cruciaal onderwerp is voor het christendom en een cruciaal onderdeel van je geloof. Terwijl dat juist een heel selectief beeld is van de bijbel. Bovendien kun je je afvragen of de bijbel hier überhaupt heel duidelijk over is als je het in de context plaatst. Ook staan er heel veel regels in het Oude Testament die christenen vandaag de dag niet naleven. Waarom een onderwerp als dit eruit lichten?

3. Om hele egoïstische redenen: wat er gebeurd is geeft af op het imago van ‘het’ christendom en op christenen, christenen die er anders tegenaan kijken. Het is net als met negatieve recensies: daar zijn er vaak meer van dan positieve. Zelf ervaar ik God als Iemand die liefdevol is. Dat mijn hart breekt om een onderwerp als dit kunnen jullie lezen in deze blog, maar ook omdat ik weet dat God hier ontzettend verdrietig over is. En dan snap ik ook dat een vraag als ‘Maar waarom laat God dan al dat lijden toe?’ naar boven komt, maar uiteindelijk maken wij hier met z’n alleen één groot zooitje van de aarde. Wat m’n punt vooral is, is dat God voor mij enorm belangrijk is en dat ik Hem op een positieve manier ervaar. En er zijn ook een heleboel christenen die er met mij anders over denken. Ik ervaar dat in de kerk waar ik regelmatig kom; bij een organisatie als Time To Turn, die jongeren wil stimuleren duurzame en rechtvaardige keuzes te maken; en bij schrijverscollectief Schrijvers voor Gerechtigheid (waar Antonie Fountain ook onderdeel van is), die liedjes schrijven voor de kerk die gaan over rechtvaardigheid (hun nieuwe cd komt aankomende week uit!).

Ondanks alle negatieve gevoelens ervaar ik door zoiets als dit juist dat God heel erg dichtbij is. Ik troost me dan ook met de gedachte dat het uiteindelijk God is die het uiteindelijke oordeel velt. En hij kijkt naar het hart, niet naar hoeveel regels je hebt gevolgd of hoeveel bijbelteksten je uit je hoofd kent. Tegelijkertijd wil ik kritisch blijven op mezelf en wil ik de vooroordelen die ik heb blijven onderzoeken en me er bewust van blijven. Want ik heb nogal de neiging om te oordelen over christenen zoals ik die hier heb beschreven. Maar uiteindelijk moet ik niet vergeten dat ook ik God nodig heb voor de dingen waarin ik tekort schiet. Maar bovenal geloof ik dat God een liefdevolle God is die huilt om die 10.000 kinderen…

Wil je meer lezen over dit onderwerp? Er zijn een hoop goede blogs hierover verschenen de afgelopen tijd, waarvan ik er een aantal al heb genoemd, maar die ik hieronder ook nog noem.

Dianne E. Anderson, I Am Not Responsible For Your Hate: World Vision, Evangelicals, and Emotional Blackmail.
Anonymous, The Pain of a Gay Man.
Tony Campolo, One reponse to the troubles of World Vision.
Antonie Fountain, Iedereen heeft verloren.
Rachel Held Evans, Who’s this child sponsorship about, anyway?
Rachel Held Evans, On the World Vision Reaction: Some Bad News, Some Good News, and Some Ideas.
Jon Huckins, Gay Marriage, World Vision and a Unified Church?
Zack Hunt, We Need New Wineskins (Or Why Evangelicalism Needs To Be Abandoned).
Stephen Mattson, Go Ahead Christians, Despite Fundamentalism, Promote God’s Love and Grace.
Benjamin Moberg, When Evangelicals Turn Against Children to Spite Me.
Austin Thomas, What Caring Looks Like (and how we got it wrong with World Vision.

Advertenties

3 gedachtes over “Tienduizend kinderen

  1. Via Rox op je blog gekomen. Ook ik verbaas me vaak over de felle reacties op homo’s in het Christen zijn. Gelukkig zit ik bij een gemeente waarbij dit wel geaccepteerd wordt. Onze predikant is zelfs een lesbische vrouw. Volledig geaccepteerd waardoor je soms vergeet dat het elders niet zo gewoon is.
    Ik steun via Compassion twee kinderen en dat zal ik absoluut blijven doen.

  2. Pingback: 25 | SuperSanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s