25

Vandaag is het Pasen, maar in deze blog post wil ik graag stil staan bij het feit dat dit m’n 25e blog post is. Voor mij best een mijlpaal, want voor mij persoonlijk was het nog maar de vraag of dit iets voor de lange termijn zou zijn. Maar vanaf het moment dat ik ben gaan bloggen is het me gelukt om dat me aan m’n commitment van één keer per week bloggen te houden. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik tijdens m’n vakantie in maart niet geblogd heb en ook vorige week niet, omdat m’n oma ernstig ziek in het ziekenhuis lag en ik haar op zondagmiddag heb opgezocht. Met haar lijkt het overigens beter te gaan trouwens. 🙂

Mijn aanpak van één keer per week bloggen heeft goed gewerkt. Daarnaast heb ik geprobeerd korte blogs te schrijven om het voor mezelf nog makkelijker te maken. Daarmee heb ik de lat niet te hoog gelegd voor mezelf en ik zit nu op het punt dat ik graag meer zou willen bloggen. Ik denk regelmatig: “Daar zou ik wel iets over willen schrijven” maar de kwestie tijd zit eigenlijk altijd in de weg. Soms ben ik gedurende een week veel avonden van huis en als ik dan een keer een avond thuis ben, doe ik liever even niks. Daarom heb ik besloten om op termijn toch die iPad mini te gaan kopen. Dan kan ik in de trein, waar ik een uur per dag in zit, ook bloggen. Ik weet inmiddels ook hoeveel tijd het kost om een blog te schrijven dus dan kan ik het goed inplannen. Ik ben van plan om het bloggen uit te gaan bouwen naar twee tot drie keer per week. Nog meer is natuurlijk ook prima, maar ik denk dat twee tot drie keer haalbaar is. Ook wil ik een logo voor m’n blog en ik heb nog iets in petto wat ik later zal onthullen zodra ik het idee goed heb uitgedacht.

Ik heb geen idee hoeveel mensen m’n blog lezen. Ik kijk af en toe naar de statistieken en ik heb een aantal followers maar ik weet dat er mensen zijn die zich niet ‘officieel’ geabonneerd hebben op m’n blog. Soms vind het wel eens lastig dat ik bijna geen comments krijg op m’n blog, maar ik probeer me erop te concentreren dat ik dit vooral voor mezelf doe en dat m’n blogs wellicht meer effect hebben dan ik zelf weet…

Als laatste wil ik afsluiten met een aantal leuke statistieken over m’n blog:

Top 3 Best gelezen blog posts
1. Loopbaantraining (90 keer bekeken)
2. Tienduizend kinderen (84 keer bekeken) – deze blog post is overigens mijn eigen favoriet en de blog waar ik het meest trots op ben
3. Self Empowering Sunday 8: Je eigen geld verdienen (51 keer bekeken)

Grootste aantal views: maandag 25 november 2013 (“Loopbaantraining”)

Totaal aantal keer dat mijn blog is bekeken: 1.049 keer

Totaal aantal comments: 22

Op naar de volgende 25!

Tienduizend kinderen

Ik ben boos en verdrietig. Wat is er gebeurd? Door middel van de christelijke ontwikkelingsorganisatie World Vision is het mogelijk om een kind in een ontwikkelingsland te sponsoren. Ik heb zelf jarenlang met m’n moeder een meisje uit Nicaragua gesponsord via Compassion. Hiermee ondersteun je meteen ook het gezin en de gemeenschap waarin het kind opgroeit. Ik heb zelf gezien wat het effect is van de ca. 30 euro die we maand stortten; ik heb haar een paar jaar geleden bezocht. Helaas is het sponsorship vanuit haar kant beëindigd, omdat ze samen wilde gaan wonen met haar vriendje. Dat is iets waar ik me best zorgen over maak, omdat ze pas 14 jaar was (dat was vorig jaar). Toch hoop ik dat het iets heeft gedaan.

Een aantal weken geleden kwam World Vision U.S.A. met een statement rondom het homohuwelijk. Blijkbaar werd er van ze gevraagd om daar iets over te zeggen. Vóór het statement uitkwam namen ze alleen mensen in dienst die christen zijn en ze mochten geen seks voor het huwelijk hebben. Mensen die getrouwd zijn met iemand van hetzelfde geslacht waren niet welkom. Met het statement gaven ze aan geen standpunt te hebben over het homohuwelijk, omdat ze vonden dat dat niet hun taak is maar wel verwelkomden ze als werknemers christenen die getrouwd zijn met iemand van hetzelfde geslacht. Als reactie daarop besloten veel christenen het sponsoren van ‘hun’ kinderen stop te zetten. World Vision voelde zich genoodzaakt hun statement terug te trekken, wat betekent dat die mensen toch niet welkom zijn om voor ze te komen werken. Ergens snap ik het wel: enorm veel kinderen zijn hun sponsors verloren, maar liefst… schrik niet… 10.000! Ik kan het niet anders zeggen dan in het Engels: I can’t wrap my head around it. Ik was al boos, maar het kwam eigenlijk nog dichterbij toen ook Nederlandse christenen zich op social media in het debat zijn gaan mengen. Dat kwam vooral naar aanleiding van een blog op de website van de EO van Antonie Fountain, een prominente Nederlandse christen. Zoals hij in z’n blog schrijft is hij binnen evangelische kringen één van de weinigen die voor het homohuwelijk zijn. Maar dat is niet zijn belangrijkste punt. Zijn punt is dat iedereen hierbij verloren heeft, maar de kinderen nog het meest. Ik ben het helemaal met hem eens. De fout die ik daarna gemaakt heb is om te kijken hoe mensen hierop reageerden op Facebook en er zelf op te gaan reageren. Ik had echt beter moeten weten, want ik heb eerder reacties gelezen van christenen op triviale onderwerpen. Door het lezen van die reacties werd ik eigenlijk nog bozer. Waarom?

1. We hebben het hier over 10.000 kinderen. 10.000! Ik vraag me echt af of de christenen die hun sponsoring hebben stopgezet stil stonden bij de consequenties die dit heeft voor de kinderen en hun familie en gemeenschap. Hoe ga je dat die kinderen uitleggen? Dat is ook de vraag die ik aan een aantal christenen op Facebook heb gesteld. Maar helaas hebben deze christenen het niet over de kinderen maar over bijbelteksten waarin staat dat je mensen moet behoeden voor zonde want dát is liefde. Er was zelfs iemand die het vooral ook heel erg vond voor de mensen die hun sponsoring stop hebben gezet en het feit dat ze zoveel kritiek over zich heen krijgen. Pardon?! Wat mij betreft is er één bijbelgedeelte dat de bijbel samenvat en waaraan je de dingen die je doet kunt toetsen:

Om hem [Jezus] op de proef te stellen vroeg een van hen, een wetgeleerde: ‘Meester, wat is het grootste gebod van de wet?’ Hij antwoordde: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat.’ (Matteüs 22: 35-40)

Ik zie christenen die met bijbelteksten ‘smijten’ om hun gelijk te halen als moderne schriftgeleerden. Jezus was juist kritisch op deze schriftgeleerden. Dit waren mannen die veel wisten over de Torah (de eerste vijf boeken van de bijbel) en die vooral bezig waren met het naleven van regels. Ze hadden daardoor het gevoel dat ze het wel erg goed deden en juist daarom was Jezus kritisch. God kijkt uiteindelijk naar wat er in je hart leeft en niet hoeveel regels je naleeft.

2. Tegelijkertijd doet het me verdriet om te bedenken hoe christelijke homo’s zich moeten voelen. Ik heb een blog gelezen van iemand die homo is en christen en één van de dingen die hij zegt is:

I’ve been sitting in a swell of sad for a couple of hours, because this is what I’m hearing: No, you aren’t even worthy to serve hungry children. You are so deeply unwanted that I will let a child die if it keeps you away from me. From us. From the body of Christ. I will spare no life if it keeps you far away.

Door de reacties van christenen op homoseksualiteit lijkt het wel alsof dit een cruciaal onderwerp is voor het christendom en een cruciaal onderdeel van je geloof. Terwijl dat juist een heel selectief beeld is van de bijbel. Bovendien kun je je afvragen of de bijbel hier überhaupt heel duidelijk over is als je het in de context plaatst. Ook staan er heel veel regels in het Oude Testament die christenen vandaag de dag niet naleven. Waarom een onderwerp als dit eruit lichten?

3. Om hele egoïstische redenen: wat er gebeurd is geeft af op het imago van ‘het’ christendom en op christenen, christenen die er anders tegenaan kijken. Het is net als met negatieve recensies: daar zijn er vaak meer van dan positieve. Zelf ervaar ik God als Iemand die liefdevol is. Dat mijn hart breekt om een onderwerp als dit kunnen jullie lezen in deze blog, maar ook omdat ik weet dat God hier ontzettend verdrietig over is. En dan snap ik ook dat een vraag als ‘Maar waarom laat God dan al dat lijden toe?’ naar boven komt, maar uiteindelijk maken wij hier met z’n alleen één groot zooitje van de aarde. Wat m’n punt vooral is, is dat God voor mij enorm belangrijk is en dat ik Hem op een positieve manier ervaar. En er zijn ook een heleboel christenen die er met mij anders over denken. Ik ervaar dat in de kerk waar ik regelmatig kom; bij een organisatie als Time To Turn, die jongeren wil stimuleren duurzame en rechtvaardige keuzes te maken; en bij schrijverscollectief Schrijvers voor Gerechtigheid (waar Antonie Fountain ook onderdeel van is), die liedjes schrijven voor de kerk die gaan over rechtvaardigheid (hun nieuwe cd komt aankomende week uit!).

Ondanks alle negatieve gevoelens ervaar ik door zoiets als dit juist dat God heel erg dichtbij is. Ik troost me dan ook met de gedachte dat het uiteindelijk God is die het uiteindelijke oordeel velt. En hij kijkt naar het hart, niet naar hoeveel regels je hebt gevolgd of hoeveel bijbelteksten je uit je hoofd kent. Tegelijkertijd wil ik kritisch blijven op mezelf en wil ik de vooroordelen die ik heb blijven onderzoeken en me er bewust van blijven. Want ik heb nogal de neiging om te oordelen over christenen zoals ik die hier heb beschreven. Maar uiteindelijk moet ik niet vergeten dat ook ik God nodig heb voor de dingen waarin ik tekort schiet. Maar bovenal geloof ik dat God een liefdevolle God is die huilt om die 10.000 kinderen…

Wil je meer lezen over dit onderwerp? Er zijn een hoop goede blogs hierover verschenen de afgelopen tijd, waarvan ik er een aantal al heb genoemd, maar die ik hieronder ook nog noem.

Dianne E. Anderson, I Am Not Responsible For Your Hate: World Vision, Evangelicals, and Emotional Blackmail.
Anonymous, The Pain of a Gay Man.
Tony Campolo, One reponse to the troubles of World Vision.
Antonie Fountain, Iedereen heeft verloren.
Rachel Held Evans, Who’s this child sponsorship about, anyway?
Rachel Held Evans, On the World Vision Reaction: Some Bad News, Some Good News, and Some Ideas.
Jon Huckins, Gay Marriage, World Vision and a Unified Church?
Zack Hunt, We Need New Wineskins (Or Why Evangelicalism Needs To Be Abandoned).
Stephen Mattson, Go Ahead Christians, Despite Fundamentalism, Promote God’s Love and Grace.
Benjamin Moberg, When Evangelicals Turn Against Children to Spite Me.
Austin Thomas, What Caring Looks Like (and how we got it wrong with World Vision.

12 Years a Slave

Vorige week heb ik de film “12 Years a Slave” gezien. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek en is een waargebeurd verhaal. Het gaat over Solomon Northup, een zwarte man, die in de 19e eeuw als vrij man met zijn familie een fijn leven leidt en succes geniet als violist. Totdat hij wordt ontvoerd en wordt verkocht als slaaf. De film laat zien wat hij allemaal moet doorstaan. Ik lig niet snel wakker van een film, maar 12 Years a Slave is absoluut blijven hangen. Het is een bijzonder verhaal en het is bijzonder goed overbracht door met name acteurs Chiwetel Ejiofor (“Solomon”) en Lupita Nyong’o (“Patsey”). Van tevoren heb ik vooral veel gehoord over Nyong’o, maar toen ik de film keek duurde het even voor ik doorhad dat zij het was. Ze speelt een jong meisje in de film terwijl ze in het echt 31 jaar oud is. De film is ontzettend heftig, er zitten een aantal martelscènes in waarbij je het echt niet droog kunt houden. Die scènes gaan door merg en been. Het is ongelofelijk wat er toen gebeurde en dat dit met de bijbel in de hand werd goedgepraat. Al zet het me ook wel aan het denken: wat zou ik gedaan hebben als ik in die tijd had geleefd? Zou ik het eens zijn met de mensen die pro-slavernij waren of zou ik het lef hebben er iets aan te doen (zoals in het boek “The Invention of Wings”)? Ik hoop dat laatste. En vergeet vooral niet dat er ook vandaag de dag nog steeds slavernij is. Denk aan de vrouwen die een mooie toekomst wordt beloofd in een Westers land, maar die vervolgens worden gedwongen om als prostituee te werken; of denk aan de mensen die hier in Nederland onder slechte arbeidsomstandigheden en tegen weinig tot geen vergoeding werken in de schoonmaakbranche. En helaas werken we daar allemaal aan mee. Wil je je bewust worden van wat jouw ‘slavery footprint‘ is? Lees er hier meer over en reken uit hoeveel slaven er voor jou werken. Ik heb het een tijd geleden uitgerekend en ik kwam op de 30 uit. 😦 Mensen zoals jou en mij die helaas in verkeerde omstandigheden terecht zijn gekomen. Laten we ons door een film als 12 Years bewust worden van slavernij en laten we vooral niet vergeten dat slavernij nog steeds aanwezig is. Omdat de film me zo heeft aangegrepen heb ik het boek gekocht om er nog wat dieper in te duiken. Ik ben benieuwd. Herinneren jullie je nog mijn blog over het boek The Invention of Wings? Ik heb onlangs vernomen dat deze film, die ook over slavernij gaat, verfilmd gaat worden. De rechten zijn gekocht door Harpo Films, het productiebedrijf van Oprah Winfrey. Net als 12 Years verdient ook dit boek het om verfilmd te worden.

Bekijk hieronder de trailer van 12 Years a Slave.