Durf grijs te denken

 

IMAG1363

Gisteren bij het politiebureau in Utrecht

Na een heerlijke vakantie is het weer tijd voor een nieuwe blogpost. Tijdens de week vakantie die ik heb gehad is er veel gebeurd: Wilders heeft zich behoorlijk direct uitgesproken over Marokkanen. Wat hij heeft gezegd, is iets wat hij al jaren zegt maar het verschil is dat hij nu heel direct was in zijn woorden. Het heeft veel losgemaakt, maar ik moet zeggen dat er bij mij vooral een gevoel van positiviteit overheerst. In reactie op Wilders zijn er veel initiatieven gestart om duidelijk te maken dat heel veel mensen het niet met hem eens zijn. Zo heeft Ali B een nieuwe versie van zijn liedje Leipe Mocro Flavour gemaakt, zijn er allerlei grappige parodieën op ‘meer/minder’ en zijn er inmiddels meer dan 1000 aangiftes bij de politie gedaan. Ook ik heb besloten om aangifte te doen. Toen ik op tv de eerste mensen zag die aangifte gingen doen dacht ik ook: “Zal ik de stoute schoenen aantrekken en ook aangifte doen?“. Maar ik werd eigenlijk pas echt overtuigd toen ik hoorde dat er in Utrecht de gelegenheid zou zijn om met een groep mensen aangifte te doen. Er zijn een aantal mensen die het initiatief hebben genomen de Facebook-pagina “Ik doe aangifte tegen Wilders” op te starten. Vanuit die pagina is er het initiatief genomen om voor verschillende plaatsen in Nederland de mogelijkheid te bieden om met een groep aangifte te doen. Daardoor hebben op die manier in verschillende plaatsen honderden mensen aangifte gedaan. Ook ik heb gisteren, heel toepasselijk op de dag dat de Nederlandse grondwet 100 jaar bestaat, aangifte gedaan. Het ging gelukkig erg snel, binnen 10 minuten was het gepiept, en de sfeer was positief. Dat is ook de insteek die de organisatoren hadden hiervoor. En dát is ook het gevoel dat ik over het algemeen heb bij de reacties op Wilders: het straalt vooral positiviteit en solidariteit uit. Want ik heb aangifte gedaan, omdat ik me zorgen maak om het klimaat hier in Nederland. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting moet alles maar kunnen worden gezegd. En natuurlijk moet iedereen kunnen zeggen wat hij/zij wil, maar wat is er mis mee om rekening te houden met elkaar en elkaar te accepteren?

Wat ik jammer vind aan het huidige klimaat is dat iedereen maar overal een mening over moet hebben. Social media bieden hiervoor de mogelijkheid en zijn inmiddels een onlosmakelijk onderdeel van onze maatschappij. En over het algemeen gaat het op social media hard tegen hard. Het is of het één of het ander. Een recent voorbeeld is het bericht van de twee overvallers die zijn doodgeschoten, waarschijnlijk door de vrouw van de juwelier. Er is een heftige discussie op social media ontstaan hierover. De ene groep vindt dat de overvallers hun verdiende loon hebben gekregen, de andere groep vindt de juweliersvrouw een moordenaar is. Ik heb vernomen dat er zelfs een demonstratie is geweest tegen de juweliersvrouw. Ik denk alleen dat we niet te snel moeten oordelen. We hebben geen idee hoe is het gebeurd en wat de omstandigheden zijn waarin dit is gebeurd. En dat is met heel veel dingen: niet is tenslotte wat het lijkt… Er is maar weinig zwart/wit, vaak is het eerder grijs. Alleen dat grijze verhaal krijgt toch vaak minder de aandacht dan zwart en wit.

Ook daarom heb ik aangifte gedaan tegen Wilders: je kunt groepen mensen niet neerzetten als goed of fout. Is er überhaupt wel zoiets als ‘goed’ en ‘fout’? Ik denk zelf van niet. Ik heb geen idee wat er met aangiftes gaat gebeuren en of Wilders voor zijn woorden zal worden vervolgd. Maar zelfs als hij niet berecht wordt denk ik dat dit een mooi teken van solidariteit is en dat dit laat zien dat er gelukkig nog steeds mensen zijn die weigeren zich neer te leggen bij zo’n kortzichtig statement. Mensen die durven om grijs te denken.

Update 30/03: Ik bedacht me ineens dat ik ben vergeten onderstaand gedicht toe te voegen. Met dank aan Marischka Verbeek van boekenwinkel Savannah Bay  voor de tip. Het is een mooie onderbouwing van waarom ik me uit wil spreken over discriminatie. 

Toen ze de communisten kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen communist
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen vakbondslid
Toen ze de joden kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen jood
Toen ze de katholieken kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen katholiek
Toen kwamen ze mij halen
en er was niemand meer om iets te zeggen

Martin Niemöller, Duitsland
uit: De dag dat je brief kwam (1988). Vertaling Petra Catz

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s