Self Empowering Sunday (10): Joss Stone

Als er liedjes zijn die ik graag zing, dan zijn dat die van Joss Stone. Ik weet niet waarom, maar het voelt gewoon heerlijk. Joss is 26 jaar en een succesvol soulzangeres. Ik ben sowieso een groot fan van soulmuziek, maar van alle soulartiesten is Joss echt mijn favoriet. Ik vind het ontzettend gaaf dat iemand van mijn leeftijd van die ‘doorleefde’ soulmuziek maakt. Toen ze nog maar 16 jaar oud was werd haar eerst album, “The Soul Sessions”, gereleased. Het is een cd met voornamelijk covers van soulnummers en iedereen stond toen al versteld van haar. Inmiddels heeft ze meerdere albums uitgebracht en haar laatste album staat weer vol met covers van soulnummers, daarom heeft het ook de toepasselijke titel “The Soul Sessions Vol. 2”.

Naast soulmuziek heeft ze ook veel popliedjes geschreven. Eén van die nummers staat vandaag centraal tijdens een nieuwe Self Empowering Sunday: “Right To Be Wrong”. Het refrein van dit lied vind ik het meest krachtig van het hele nummer:

I’ve got a right to be wrong
I’ve been held down too long
I’ve got to break free
So I can finally breathe
I’ve got a right to be wrong
Got to sing my own song
I might be singing out of key
But it sure feels good to me
Got a right to be wrong
So just leave me alone

Dit lied werd gereleased toen ik rond de 18 jaar was. Ik studeerde inmiddels een jaar Bedrijfseconomie in Utrecht en het was de tijd dat ik op kamers ging wonen. Mijn middelbare schooltijd is geen makkelijke periode geweest en op kamers gaan wonen in Utrecht voelde alsof ik los kon breken uit een omgeving waar ik me niet thuis voelde. Ik ben blij dat ik in Utrecht ben gaan studeren en wonen. Ik heb er een heerlijk leven op kunnen bouwen. Dit lied staat daar symbool voor, maar heeft me ook kracht gegeven toen ik besloot om Genderstudies te gaan studeren. Ondanks de zorgen van m’n omgeving, die zeker niet onterecht waren, ben ik blij dat ik uiteindelijk gewoon m’n hart heb gevolgd en gebruik heb gemaakt van het recht om het bij het verkeerde eind te hebben (in het Engels klinkt het toch wat mooier ;)). Ik heb echt geen moment spijt gehad van die beslissing. Dit lied blijft voor mij belangrijk, omdat het me eraan herinnert dat je niet iedereen kunt pleasen en dat je soms een beslissing moet maken voor jezelf.

Fijne zondag iedereen en geniet van een live optreden van Joss Stone met “Right To Be Wrong”!

Advertenties

Self Empowering Sunday (9): The Color Purple

Afgelopen donderdag was ik bij een filmavond waar we de film “The Color Purple” hebben gekeken. Hoewel ik deze film al vaak heb gezien blijft het een geweldige film. Het is namelijk één van m’n favoriete films, die ik denk ik zo’n 10 jaar geleden voor het eerst zag. Ik heb zelfs de filmposter gekocht en laten lamineren waardoor het er mooier uitziet en ook veel langer goed blijft (zie foto).

[SPOILER ALERT:] Wil je de film nog zien of het boek nog lezen, lees m’n blog dan nadat je dat hebt gedaan. Of lees verder op eigen risico. 😉

The Color Purple“The Color Purple”, naar het gelijknamige boek van Alice Walker, speelt tussen 1900 en 1930 en gaat over het jonge Afro-Amerikaans meisje Celie (Whoopi Goldberg) en laat de problemen van Afro-Amerikaanse vrouwen zien met onder andere armoede, racisme en seksisme. Celie wordt thuis al slecht behandeld en haar vader misbruikt haar waardoor ze van twee kinderen bevalt. Als 14-jarige wordt ze gedwongen te trouwen met een man die ze Mister noemt (Danny Glover), een man die haar behandelt als een voetveeg en haar slaat en verkracht. Als Mister haar dan ook nog eens verbiedt om contact met haar zusje Nettie te hebben (want Nettie weigert in te gaan op Mister’s seksuele avances) lijkt alle hoop verdwenen. De film laat zien hoe Celie na vele jaren toch voor zichzelf opkomt. Dat komt door een aantal dingen: gedurende de jaren dat ze bij Mister woont ontwikkelt ze een warme vriendschap met Shug Avery (Margaret Avery), een jazz zangeres die wordt aanbeden door mannen maar om die reden ook wordt veracht. Shug leert Celie om van zichzelf te houden en de mooiste illustratie daarvan is het lied “Miss Celie’s Blues” (zie YouTube clip hieronder; de zangstem van Shug Avery is overigens niet die van de actrice zelf maar van Táta Vega). Ook vindt Celie na jaren brieven van haar zusje Nettie, die door Mister werden achtergehouden. Celie dacht dat niemand van haar hield, maar naast Shug had ze nu ook haar zusje en ook dat gaf haar veel kracht. Dat is ook meteen waarom ik de film zo empowerend vind: het is nooit te laat om (opnieuw) voor jezelf op te komen en te laten zien waar je voor staat. Ook de titel sluit daar mooi op aan. Ergens aan het einde van de film lopen Celie en Shug door een veld met paarse bloemen en zegt Shug: “I think it pisses God off if you walk by the color purple in a field somewhere and don’t notice it”. In deze zin staat “the color purple” symbool voor Celie en al die mensen die niet gezien worden. Ik besefte afgelopen donderdag dat dit ook één van mijn motto’s is in het leven: ik wil dat mensen die niet gezien worden wel worden gezien en daar wil ik een bijdrage aan leveren. Ook had ik het idee dat verlossing (“redemption”) een thema was in de film. Dat kwam onder andere terug doordat Mister aan het einde van de film iets goeds deed voor Celie. Er was overigens veel kritiek op de manier waarop Afro-Amerikaanse mannen werden neergezet in het boek en in de film, maar ik denk dat het vooral goed liet zien dat Mister heel erg beïnvloed werd door de opvoeding van zijn vader. Mister weet zich sociaal gezien vaak geen houding te geven en grijpt terug op dat wat hem geleerd is door zijn vader: hij slaat en mishandelt zijn eigen vrouw. En dat geeft hij ook door aan zijn eigen zoon.

Jullie merken het al: ik ben erg enthousiast over de film. 😉 Om deze blog af te sluiten zou ik graag nog twee redenen willen geven waarom deze film een must-see is:

  • Goede casting. Zowel Whoopi Goldberg, Margaret Avery als Oprah Winfrey spelen ontzettend goed. Door de film is Goldberg bekend geworden bij het grote publiek en het is het debuut als actrice van Oprah Winfrey. Al deze vrouwen zetten hun personages goed en geloofwaardig neer. Ook Danny Glover, die Mister speelt, is geloofwaardig.
  • De muziek. In de film komt van die oude soul, blues en gospel voor, muziek waar ik enorm van kan genieten. Er zijn met name twee liedjes waar ik enorm van heb genoten: “Miss Celie’s Blues”  en het geweldige gospellied “God Is Trying To Tell You Something”.

Genoeg redenen dus om die film te kijken! Hieronder kunnen jullie een video zien van “Miss Celie’s Blues”.

Mijn focuspunten in 2014

Ik heb besloten om voor 2014 een aantal focuspunten te bepalen. Het is natuurlijk ook super goed om doelen te bepalen, maar dat klinkt dan meteen alsof je ze ook echt moet halen en ik geef dan toch liever de voorkeur aan focuspunten. Zodra ik focus heb dan denk ik er ook veel over na en dat betekent dat ik er ook echt iets mee doe. Dit zijn mijn focuspunten:

  • Schrijven en lezen

Ik wil dit jaar blijven schrijven en lezen. In 2013 werd ik werkloos en daardoor pakte ik het lezen weer op. Ik realiseerde me dat ik enorm van lezen houd, omdat ik me niet alleen even kan verliezen in een andere wereld maar ook omdat boeken me aan het denken zetten. Boeken kunnen me helpen m’n mening te vormen en aan te scherpen. Ook denk ik dat een must is voor een schrijver om ook andere boeken te lezen, niet alleen om taaltechnische redenen maar ook om geïnspireerd te blijven. Natuurlijk wil ik ook blijven schrijven. Na de loopbaantraining van afgelopen november heb ik besloten om minimaal 1x per week te bloggen. Dat lukt me erg goed en dat wil ik ook echt vol blijven houden. Daarnaast hoop ik het bloggen uit te kunnen breiden naar 2x per week. Door goed te plannen moet dat denk ik wel lukken.

  • M’n innerlijk meer naar buiten laten uitstralen

Ik heb in 2013 verschillende sollicitatiegesprekken gehad en na de feedback die ik heb gekregen naar aanleiding van m’n laatste sollicitatiegesprek in december heb ik besloten dit punt wat meer op te gaan pakken. De subtitel van mijn blog, “Niets is wat het lijkt…”, heb ik niet voor niets gekozen. Ik merk vaak dat er een behoorlijk verschil zit tussen hoe mensen mij zien en wie ik echt ben. Elke keer realiseer ik me weer dat ik mezelf meer moet laten zien. Dat is trouwens iets wat ik ook echt wel wil 😉 maar ik vind het soms best lastig. Na die feedback heb ik dus besloten om me hierop te focussen. Geen idee hoe ik er praktisch mee aan de slag ga, maar ik heb in ieder regelmatig zangles waarin ik bijvoorbeeld ook werk aan lichaamshouding. Ik hoop daarom ook meer zelfvertrouwen te kunnen gaan ontwikkelen.

  • Me verdiepen in duurzame kleding

Als laatste wil ik me ook focussen op iets dat met duurzaamheid en/of rechtvaardigheid te maken heeft. Ik heb gekozen voor duurzame kleding. Ik heb nog steeds het boek “Talking Dress” van Marieke Eyskoot liggen waarin veel informatie staat over hoe onze kleding gemaakt wordt en hoe je zelf een bijdrage kunt leveren aan het duurzaam omgaan met kleding. Ik heb in december nog een tweedehands winterjas voor €12,50 gekocht en dat was zo fijn!

Ik hoop dat het een mooi en uitdagend jaar gaat worden waarin ik weer mooie dingen mee mag maken. Heb jij ook focuspunten voor 2014?